Het voelt goed in een vinexdoos: ‘Yeah!’

Het is comfortabel spelen in de tijdelijke nieuwbouw van Muziekcentrum Vredenburg. Violiste Janine Jansen draait proef...

Van onze verslaggeefster Charlotte Huisman

UTRECHT Violiste Janine Jansen moest ‘even slikken’ toen ze dinsdagmiddag arriveerde bij de nieuwe tijdelijke locatie van Muziekcentrum Vredenburg. Ze was verknocht aan het oude Muziekcentrum Vredenburg in hartje Utrecht. En dit, op een zandvlakte in de vinexwijk Leidsche Rijn verrezen gebouw, ‘is toch op het eerste gezicht een doos’.

Op het gloednieuwe podium haalt ze haar viool uit de kist. Ze test de zaal. Flarden Mendelssohn en Bach klinken in de ruimte, waar bouwvakkers nog druk aan het timmeren en schilderen zijn.

Ze kijkt ietwat verbaasd. ‘Het voelt heel comfortabel. Op het podium klinkt het goed. En daarachter?’, vraagt ze aarzelend aan de enkele aanwezigen in de roze en oranje stoelen, onder wie haar ouders. ‘Ook goed’, antwoorden die. Jansen speelt nog wat. Ze is overtuigd. ‘Het voelt goed. Yeah!’, roept ze.

Muziekcentrum Vredenburg wordt gesloopt om plaats te maken voor een groots Muziekpaleis. Voor de overbruggingsperiode is vlak bij de A2 een in het oog springende rode doos neergezet. Hier vinden, tot de opening in 2012 van de nieuwbouw, de klassieke concerten en popoptredens plaats van de Grote Zaal van het Vredenburg. Janine Jansen en het Residentie Orkest verzorgen donderdag het openingsconcert in dit Vredenburg Leidsche Rijn.

Het gebouw, dat binnen enkele maanden uit de grond is gestampt, kreeg al snel bijnamen als ‘Bouwdoos’ of ‘Noodlokaal’ opgeplakt. ‘Er was veel cynisme toen we aan dit project begonnen, vertelt adjunct-directeur Dick te Winkel van Vredenburg. ‘Zou je dat nou wel doen op die locatie?, vroeg men mij. Maar nu stáát het er gewoon. Wie hier binnenkomt, ziet dat het interieur er helemaal niet prefab uitziet. ’

De ontwikkeling van het gebouw heeft tegen de 8 miljoen euro gekost, een fractie van de kosten van het nieuw te bouwen Muziekpaleis, dat op meer dan honderd miljoen euro is begroot. ‘Het kon zo snel, omdat dit gebouw is gebaseerd op een bestaand gebouw, het Pepsi Stage’, aldus Te Winkel.

In de ruime foyer staat een knalroze bar. Er hangen kroonluchters aan roze platen, die aan het systeemplafond zijn bevestigd. Het ruikt er naar verf en nieuw tapijt. Tot aan het moment van de officiële opening zijn de werklieden nog koortsachtig aan het werk. De bovenfoyer oogt wat kaal. Die moet volgens Te Winkel nog worden ‘opgepimpt’. Maar in de toiletten knallen de veelkleurige tegels de bezoeker tegemoet.

Maar het draait natuurlijk allemaal om de akoestiek van de grote zaal, met zestienhonderd zitplaatsen, of duizend zitplaatsen en duizend staanplaatsen. Specialist akoestiek Renz van Luxemburg was eind jaren zeventig, aan het begin van zijn carrière, betrokken bij het geluid van Muziekcentrum Vredenburg. Hij had nooit eerder gewerkt voor een tijdelijke zaal en aarzelde vooraf: zou het zijn reputatie kunnen schaden als het hem niet zou lukken in deze doos een goed geluid te bewerkstelligen? Maar deze middag is hij ‘zeer blij met het resultaat’.

Het lawaai van het langsrazende verkeer is buiten gehouden. Er is een akoestisch plafond aangebracht. De nagalmtijd is twee seconden, ‘net als in het oude Vredenburg’. ‘Dit is zeer goed besteed geld’, zegt hij. ‘Het enthousiasme van de mensen die met dit gebouw zijn bezig geweest, neem je over.’

Van Luxemburg ziet maar één risico. ‘Als dit maar niet te goed is. Dat mensen gaan denken: waarom zouden we überhaupt nog werken aan een duur Muziekpaleis als we deze goede zaal hebben?’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden