INTERVIEW

'Het voelde alsof iemand me vroeg of ik een keertje hartchirurg wilde zijn'

Pas na lang nadenken deed zangeres Wende Snijders auditie voor een rol in de film Zurich. 'Het voelde alsof iemand me vroeg of ik een keertje hartchirurg wilde zijn.' De film gaat op het festival van Berlijn in première.

Beeld Daniel Cohen

In de beleving van menigeen is ze nog altijd blond en zingt ze Piaf en Brel. Maar Wende Snijders (36) is toch al weer sinds 2012 brunette (de natuurlijke kleur) en chansons zingt ze al zeven jaar niet meer. Ze schrijft zelf haar Engelstalige nummers, op het snijvlak van pop, theater en elektronische muziek, waarmee ze niet alleen langs theaters trekt, maar ook in clubs staat. Ze was laatst op tournee met Schuberts Winterreise op nieuwe muziek van Boudewijn Tarenskeen.

En, let op: de zangeres is inmiddels ook actrice. Ze maakt haar debuut als Nina in de nieuwe film Zurich van Sacha Polak (Hemel, Nieuwe Tieten). Na het verongelukken van haar vriend ontdekt zij dat hij er een dubbelleven op na heeft gehouden: de vrachtwagenchauffeur was naast haar geliefde ook vader van een gezin in Vlaanderen. Ze verliest de controle over haar leven en belandt uit het lood geslagen in het truckersmilieu.

Weer een kleurschakering, zij het een beperkte: het haar dat bij haar entree in een café in Amsterdam (iets te laat, excuus, fiets gestolen, bij CS nota bene!) onder de muts vandaan komt, is een tintje donkerder dan in de film. 'Voor de opnamen moest het wat lichter. Dat ziet er ongezonder uit, Nina doet nog maar weinig aan haar uiterlijk. Een spoelinkje was genoeg.'

Wat volgt is een reflectie op een nieuwe paragraaf in een tamelijk grillig cv. Hoe het begon met een afgeslagen aanbod, gevolgd door smeulende nieuwsgierigheid en dan toch weer de sprong in het diepe.

De aanloop

Wende zei eerst nee toen scenarist Helena van der Meulen haar in 2010 liet weten dat ze graag een script wilde schrijven met daarin de zangeres als hoofdpersonage. Van der Meulen werkte al met Sacha Polak in Hemel en kreeg in 2010 een Gouden Kalf voor Joy, over de zoektocht van een jonge vrouw naar haar biologische moeder.

'Het voelde alsof iemand me vroeg of ik een keertje hartchirurg wilde zijn. Ik ben zangeres, performer. Het bleef toch anderhalf jaar in mijn hoofd zoemen. Toen heb ik Helena gebeld met de vraag of het aanbod nog stond. Dat was zo. Ze was gewoon doorgegaan met schrijven. Ze zag, denk ik, iets in mij wat Nina vertegenwoordigde.'

Ze heeft auditie moeten doen. 'Dat begreep ik wel. Er wordt veel geld in zo'n productie gestoken. Ik heb geen enkele ervaring, en dan meteen de film dragen? Sacha zei: ik neem je aan als actrice, niet als zangeres die acteert. Ik zing wel even, ja, maar de muziek heeft geen hoofdrol. Dit is niet een soort Dancer in the Dark met Björk.'

CV Wende Snijders

1978 Geboren in Beckenham, Groot-Brittannië.
2002 Afgestudeerd aan Academie voor Kleinkunst, Amsterdam.
2004 De Eerste Prijs voor opkomend theatertalent
2005 Cd Quand tu dors, bekroond met Edison
2006 Cd La Fille Noyée, bekroond met Edison
2007 De Gouden Notekraker
2007 Edison Jazz Award
2008 Cd Chante
2008 Annie M.G. Schmidt-prijs voor De Wereld Beweegt
2009 Cd No. 9
2010 Gouden Harp
2013 Cd The Last Resistance
2015 Filmdebuut in Zurich.

De rol

Nina verbreekt in Zurich na de ontdekking van het verraad alle banden met wat vooraf ging, doolt op parkeerterreinen langs de snelweg en gaat met truckers mee. Wende was meteen overtuigd na lezing van het script. 'Het is compromisloos, meedogenloos, rauw. Ieder mens wil aardig worden gevonden, maar zij laat alles los. Er is geen greintje behaagzucht meer. Dat fascineerde me. Zelf ben ik juist vriendelijk. Ik zoek de ruzies niet op, ik word niet vaak uit een bar gezet - eigenlijk word ik nooit uit een bar gezet.'

Beeld Daniel Cohen

'Het raakte me, omdat ik de intensiteit voel waarmee zij het verraad beleeft. Alleen de manier waarop het zich manifesteert is anders. Ik ben extravert, ik uit al snel mijn gevoelens en besognes, maar Nina implodeert echt. Ze deelt niets meer met anderen. Ze tut zich niet langer op. Ik werd voor de film ook lelijker gemaakt. Vieze nagels. Zwarte kringen onder mijn ogen. Ik leerde dat een razende motor niet altijd een razende buitenkant hoeft te hebben. Dat heel kleine doen, terwijl de intensiteit enorm is, dat vond ik echt een ontdekking. Sacha zei telkens: minder, minder!

'Ik acteer intuïtief, ik kan het niet op techniek. Dan moet je het wel uit een persoonlijke bron halen - pfff, ik weet eigenlijk niet zo goed of ik hier iets zinnigs over kan zeggen. Ik heb geen man die zich te pletter heeft gereden tegen de vangrails. Ik heb geen ervaring met iemand die een dubbelleven leidt. Dus moest ik een parallel trekken met een gebeurtenis die mij ook emotioneerde. De dood van mijn vader, die aan een hersentumor overleed, was zo'n traumatische ervaring. Maar ik zou het vervelend vinden als je mij in de film ziet huilen en denkt: kijk, nu herinnert ze zich haar vader.'

Het vak

Ze heeft - op een enkel 'auditietje na, waar ik niks van bakte' - nooit de ambitie gehad om actrice te worden. 'Als ik naar concerten ga of naar muziektheater, heb ik altijd het gevoel: ik wou dat ik mee kon doen. Als ik Stromae zie, denk ik: verdomme, dat wil ik ook. Ik kan er soms niet eens naar kijken. Met toneel en film heb ik dat helemaal niet. Nooit is het: ik wou dat ik Lady Macbeth kon spelen. Of dat ik Isabelle Huppert in La Pianiste wil zijn. Ik zie echt niet wat er beter aan kan.'

Het viel haar zwaar. 'Acteren in een film is wel een beetje vergelijkbaar met het maken van een album. Je bouwt stukje voor stukje een kunstwerk op. Spelen. Stoppen. Reflecteren. Opnieuw doen. Maar ik voelde me niet op mijn gemak. Het is lastig de concentratie bijna op commando op te roepen. Je zit in een auto, iemand friemelt aan je haar, een ander is bezig met het licht, de cameraman stelt scherp, je bent drie minuten bezig en dan is het: stop! Iedereen begin met elkaar te praten. Of het licht klopt. Of het camerastandpunt wel goed was. Of het een leuk weekend is geweest en zo. En ineens moet je er weer vol in.'

Zal ze wakker liggen van de recensies? 'Nee. Ik ben trots op het resultaat. Het is mij niet te doen om een krulletje erbij.'

Wende's favorieten

'Ik hou van Fellini, Amarcord is mijn lievelingsfilm. Ik hou van Michael Haneke, Das weisse Band, Der siebente Kontinent. Maar ik kan ook genieten van films met Fred Astaire en Gene Kelly. An American in Paris, geweldig! Interstellar vond ik ook prachtig. Met romantische komedies heb ik dan weer weinig.'

Wending

'De zoveelste? Zo zie ik het niet. Het is geen rusteloosheid, het is ontdekkingsdrift. Ik ben niet roekeloos, ik bedoel, ik heb anderhalf jaar gewacht voordat ik aan boord stapte. Ik geloof dat ieder mens, dus niet alleen ik, veelzijdig is. Ik prijs me gelukkig en ben dankbaar dat ik zoveel facetten kan onderzoeken. Ik zeg niet: dit nooit meer. Ik ben altijd te porren voor een fantastisch idee. Maar ik weet één ding zeker: muziek zal altijd de rode draad zijn. In de muziek weet ik wat ik moet doen.'

Er is ook al een plan: voor haar volgende album wil ze terug naar de plekken waar ze als kind woonde. Geboren in Engeland, verhuisd naar Indonesië, daarna volgden enkele jaren Guinee-Bissau. 'De begrippen ontworteling, verankering, thuiskomen dwalen de laatste maanden door mijn hoofd. Wat bepaalt je identiteit? Waarom schiet ik elke keer vol als ik Afrikaanse muziek hoor? Dat zijn wezenlijke vragen, wezenlijke gevoelens. Het is psychologie van de koude grond, maar misschien ga ik daarom begrijpen waarom ik mij, ahum, ... elke keer... weer... wend.'

Beeld Daniel Cohen

'Ik wilde na mijn periode van chansons zelf mijn gevoelens gaan verwoorden. Ik was echt klaar met coveren, vertolken. Het is bijna een cyclus van zeven jaar, besef ik nu. Nu ik de albums No. 9 en The Last Resistance heb gemaakt, kan ik zeggen: dit doe ik ook. Ik ben ook maker. Maar nu ben ik weer bezig met liedjes van Ella Fitzgerald, Etta James, Nina Simone. Misschien gaat er een hybride vorm ontstaan. Eigen liedjes, covers, klassiek, het idioom van singer-songwriter, elektronische muziek; het kan alle kanten op.'


Vreest ze niet dat ze telkens weer publiek kwijtraakt? 'Publiek houdt vooral van een genre. Toen ik het chanson verliet, is niet iedereen met me meegegaan. Het zij zo. Het meest liefdevolle wat ik voor een publiek kan doen, is op het podium te gaan staan met een programma waarbij ik een noodzaak voel om het te brengen. Als die noodzaak angst is om publiek te verliezen, dan weet ik niet of ik überhaupt wel op het podium thuishoor.'


Ze schildert de laatste tijd veel, portretten vooral. 'Maar een schilder ben ik niet. Ik denk echt niet aan een tentoonstelling in het Stedelijk. Misschien heb ik nu eindelijk gewoon een hobby.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden