Filmrecensie burning

Het virtuoze en spannende Burning laat glashelder de kloof zien die jonge Koreanen verdeelt (vijf sterren)

De acteurs zijn nooit vast te pinnen op een enkele emotie. 

Het Zuid-Koreaanse Burning moet toch wel de meest merkwaardige thriller in tijden zijn. Een film waarin de misdaad zoek is, steeds nét buiten bereik blijft. Waarin de kijker zich geconfronteerd ziet met een hoofdpersonage dat al kokerdenkend zijn eigen, rigoureuze conclusies trekt uit een sliert zonderlinge gebeurtenissen.

Jong-su heet dat hoofdpersonage. Een timide veehouderszoon en koerier die mijmert over een carrière als romanschrijver, en in de openingsscène wordt aangesproken door een promotiemeisje dat in een kort rokje klanten lokt voor een supermarkt. Zij – Hae-mi – kent hem nog van school, hij haar niet meer. Het enige wat je vroeger ooit tegen me zei, was dat ik lelijk was, zegt ze. Ze is verre van lelijk. Plastisch chirurgie, verklaart Hae-mi. Maar is dat zo? En waar is ze op uit als ze Jong-su uitnodigt samen wat te eten en hem meevoert naar haar appartement? Wraak?

Jong-su raakt gebiologeerd door de levenslustige Hae-mi, die hem deelgenoot maakt van haar grote mimetalent als ze doet alsof ze een mandarijn eet. De kunst, doceert ze, is je niet inbeelden dat er wel een mandarijn is: ‘Je moet vergeten dat er géén mandarijn is.’ Een duidelijke hint, die de volle 148 minuten van Burning kleurt en toch natuurlijk opgaat in de eerste conversatie van het tweetal. Het is een aspect van de virtuoze filmkunst van Lee Chang-dong: het doortimmerde voelt bij hem nooit opgelegd. De zesde speelfilm van de 64-jarige Zuid-Koreaanse cineast (Secret Sunshine, Poetry) zit vol mysterieuze suggesties en hele en halve thrillersporen, maar is tegelijk glashelder in de verbeelding van de kloof die de huidige generatie jonge Koreanen splijt. Aan de ene kant die uit de lagere klasse, worstelend met baantjes van niets. Aan de overzijde hun onbekommerd rijke leeftijdsgenoten, die schijnbaar niks hoeven te doen voor hun inkomen (allemaal Great Gatsby’s, vloekt Jong-su). Ben is er zo een: de nonchalant rijke en raadselachtige jongen die opduikt naast Hae-mi. Even trekt het drietal gezamenlijk op, tot Hae-mi plots in rook opgaat. Jong-su blijft achter met de puzzelstukjes: vreemde telefoontjes, bezittingen van Hae-mi die opduiken bij derden, verdachte opmerkingen van Ben.

Lee baseerde Burning op een kort verhaal van de Japanse schrijver Haruki Murakami, maar rekt de vertelling aan alle kanten op: een film vol verwijzingen naar verdeeld Korea, mannelijke drift, sekseverschil en klassenstrijd. De drie hoofdrolspelers (Yoo Ah-in, Jeon Jong-seo en de Amerikaanse Koreaan Steven Yeung, bekend van de tv-serie The Walking Dead) zijn voortreffelijk: nooit vast te pinnen op een enkele emotie.

In één cruciale, door cameraman Hong Kyung-pyo (o.a. Mother, Snowpiercer) verbluffend fragiel gefilmde scène zet Hae-mi een oerdans in, gadegeslagen door Ben en Jong-su. Kwetsbaar en halfnaakt danst ze bij zonsondergang, nabij de grens van de twee Korea’s. Onbereikbaar voor die twee mannen. En, lijkt Lee te willen zeggen: ook niet te vangen in een thrillerplot. 

Burning (thriller) - vijf sterren

Regie Lee Chang-dong

Met Yoo Ah-in, Steven Yeun, Jeon Jong-seo.

148 minuten. In 26 zalen.

Lees ook het interview met filmmaker Lee Chang-dong: 

Cineast Lee Chang-dong verfilmde een verhaal van Murakami: ‘Ik vraag mij altijd af of mijn films een bijdrage kunnen leveren aan de samenleving of niet’
Critici zijn laaiend enthousiast over de nieuwe film van Lee Chang-dong, Burning. De Zuid-Koreaan bewerkte een verhaal van Murakami tot een thriller waarvan de kijker de geheimen zelf maar moet ontrafelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.