Het vernietigende effect van een plastic babypop

Pics: over hedendaagse beeldcultuur

Een plastic babypop kan een film met Oscar-nominaties breken. En een acteur maken.

Michael Moore noemde scherpschutters 'lafaards'. Seth Rogen twitterde dat de film American Sniper hem deed denken aan nazipropaganda. Sarah Palin hekelde alvast de 'Hollywood lefties' die de film bekritiseren. Maar als iemand de Oscar-kansen van American Sniper heeft verkleind, is het regisseur Clint Eastwood zelf. En een plastic babypop.

Sinds een paar dagen circuleert het fragment op internet: de emotionele sleutelscène waarin Bradley Cooper en Sienna Miller staan te hannesen met een pop die vers uit de verpakking lijkt te zijn gehaald. Het gewicht klopt niet, de bewegingen kloppen niet en de babygeluidjes die Eastwood eronder monteerde, maken het alleen maar creepy.

Het effect is vernietigend. Als je het weet, kun je er niet meer normaal naar kijken. Een emotioneel gesprek in een patriottisch drama wordt opeens bespottelijk.

Hoe knullig, in zo'n peperdure Hollywood-productie. Wilde Eastwood geen echte baby op de set? Hij is immers een regisseur die houdt van snel werken en American Sniper had budgetproblemen. Een echte baby op de set, zo meldde de Britse krant The Telegraph, kost al snel een paar honderd dollar. Kinderen onder de 6 maanden mogen maximaal 20 minuten per dag 'werken'.

Dan was een poppenanimatie beter geweest. Kijk naar onze eigen Oscar-inzending, Lucia de B.: daarin krijgt een nepkindje een hartmassage in het schemerdonker van het ziekenhuis, en dat werkt. Maar de kans is groter dat Eastwood met angst en beven dacht aan de affaire-Renesmee Cullen: het kindje dat voor The Twilight Saga in elkaar was geknutseld, leek op een lelijke meisjes-Chuckie. Regisseur Bill Condon zag het meteen: dat gaat niet werken. Hij gebruikte computereffecten.

Dat had Eastwood ook moeten doen, natuurlijk. Of die hele baby schrappen. Volgens een (inmiddels gedeletete) tweet van de schrijver van American Sniper was Eastwoods beslissing namelijk een noodgreep: baby 1 bleek ziek, baby 2 kwam niet opdagen en toen moest Eastwood iets. Hij koos de pop.

Bradley Cooper in American Sniper. Foto Warner Bros.

Of dat nu een slechte lastminutebeslissing was of de arrogante gedachte dat hij er wel mee kon wegkomen: een regisseur die zo'n fout maakt, al duurt het maar anderhalve minuut en al heeft hij een enorme staat van dienst, zou daarmee geen Oscar moeten winnen.

Acteur Cooper daarentegen is in mijn achting alleen maar gestegen. De film draait al sinds Kerst en is een enorm succes - dat de nepbaby-hype niet eerder is opgepikt, is te danken aan Cooper, vermoed ik. Kijk maar eens naar die gewraakte scène: zijn vrouw smeekt hem niet terug te gaan naar Irak. De soldaat kijkt haar met tranen in zijn ogen aan, de onmacht spat uit de lichaamstaal.

En dan beweegt hij, heel subtiel, met een vinger, het handje van het roerloze stuk plastic in zijn armen. Geen zweempje twijfel valt er te bespeuren op zijn gezicht, geen spoor van ironie. Dat kunnen alleen de heel groten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.