cd-recensie Van Baerle Trio

Het Van Baerle Trio zorgt ervoor dat je helemaal geen orkest meer wilt horen (5 sterren)

Albumcover Van Baerle Trio.

Kamermuziekbewerkingen van orkestwerken waren in de tijd van Ludwig van Beethoven (1170-1827) heel gewoon. Veel mensen leerden de stukken kennen door de uitvoeringen in kleine bezetting. Zo circuleerden er volop arrangementen van Beethovens symfonieën. Van zijn Tweede symfonie maakte hij er zelf een voor pianotrio, al wijst veel erop dat zijn leerling Ferdinand Ries het meeste werk deed.

Die versie is te horen op het nieuwe album van het Van Baerle Trio, dat zich heeft voorgenomen om al Beethovens pianotrio’s vast te leggen. We zijn nu bij volume twee. Het is knap als je het als trio voor elkaar krijgt een orkest te suggereren, nog veel beter is het als je helemaal geen orkest meer wilt horen. Van die orde is deze uitvoering.

Pianist Hannes Minnaar lijkt wel over een geïnternaliseerde metronoom te beschikken, zo stabiel zijn de tempi en zo soepel de overgangen die hij neerzet. Maar strakheid en levendigheid sluiten elkaar niet uit: dit Allegro con brio is een feest. Boven het pianistisch geflonker straalt de viool van Maria Milstein, die lyriek koppelt aan een scherp stijlbewustzijn en met steeds meer vrijheid speelt. Cellist Gideon den Herder is subtiel als altijd en kleurt prachtig naar Milstein.

In een Scherzo vol spitsvondigheden houdt het Van Baerle een voet half op de rem. Als je de (zinderend gespeelde) finale hebt gehoord, snap je dat die terughoudendheid er niet voor niets was. In Beethovens Tweede pianotrio, uit zijn opus 1, bouwt het drietal de spanning al even gewiekst op, met wederom een zinderend slot. Het Allegretto in es-groot (Hess 48) is na de ‘symfonie’ een ogenschijnlijk eenvoudige, aardse toegift die de luisteraar weer met beide benen op de grond zet.

De Maene-vleugel draagt bij aan het rustige klankbeeld: de op de oude praktijk geïnspireerde piano heeft de snaren recht, parallel gespannen, waar bij moderne vleugels normaal gesproken de snaren van de bas- en middenregisters elkaar kruisen. De balans, met alleen soms de cello wat aan de zachte kant, is echt heel mooi. Kom maar hier met volume drie.

Klassiek. Van Baerle Trio: Beethoven Piano Trios vol. 2. Challenge Classics. 5 sterren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.