Tv-recensie Frank Heinen

Het valt niet mee uit te blinken in een serie waarin ‘heel goed’ de standaard is. En toch gebeurt het soms

Er wordt niets onthuld, maar toch kijk je naar iets volslagen nieuws.

Andere Tijden Sport is een prachtig programma. Bijna elke aflevering is het resultaat van een combinatie van engelengeduld, kennis en volharding. Soms wordt er iets onthuld, de geschiedenis wordt lichtjes herschreven, of toch tenminste van enkele voetnoten voorzien. Het programma bezit inmiddels zo’n status dat curieuze gebeurtenissen in de sportactualiteit direct gevolgd worden door het verheugen op een ATS-episode, over een jaar of vijftien.

Het valt niet mee uit te blinken in een serie waarin ‘heel goed’ de standaard is. En toch gebeurt het, soms.

Voor het hok van de gorilla staat een man in een witte trui en een Giants-jas. De man vertelt dat hij eenzelfde beest in Antwerpen laatst ‘vier tot vijf uur’ achter elkaar heeft zitten observeren.

De man heet Willem van Hanegem.

Willem draait om de voetballer-Van Hanegem. Daar gaat-ie, over het middenveld, dravend met stijve benen, een kromme rug en het hoofd weggestoken tussen de schouders. Hij lijkt op een joggend vraagteken, al beweert Jan Wolkers in de voice-over dat De Kromme de elegantie van een zwaan heeft, met ‘mooie dijen’ en een ‘prachtige borstkas’. Als Cruijff in de klassieke voetbalfilm Nummer 14 een ballerina was, dan is Van Hanegem in Willem een man die met tegenwind naar de trein rent. Wanneer hij wandelt, lijkt hij bij elke pas zijn voeten uit de modder te trekken.

En dat dan tóch heel gracieus.

Regisseur David Kleijwegt legt weinig uit. Hij laat je kijken, naar de collage van beelden die hij – met researcher Steven van der Gaag – uit de meest onherbergzame archieven moet hebben opgediept. Van Hanegem tegen AC Milan. Van Hanegem die het Rotterdams Philharmonisch Orkest dirigeert (‘Hand in hand, kameraden’). Van Hanegem pingpongend met Joop den Uyl. Van Hanegem die een koe aait. Van Hanegem met Ivo Niehe, die hem vraagt hoe hij heeft besloten toch niet naar het buitenland te vertrekken: ‘De hond hep die beslissing genomen.’

En natuurlijk: heel veel voetbalbeeld, waaruit de geniale speler opstijgt die hij geweest moet zijn. Een trage middenvelder die met Iniesta-achtige passjes strooit en oplossingen verzint voor problemen die nog moeten ontstaan. En alles met buitenkant links. ‘Ongelukkige voeten, denk ik. Ik ken niet anders.’

Af en toe velt een rondzwiepende elleboog of vuist een toevallig slachtoffer.

Je kijkt en kijkt en langzaam dringt tot je door hoe goed hij geweest moet zijn. Hoe goed, en hoe hard.

En dan is er Truus. Willems toenmalige echtgenote. ’s Werelds eerste voetbalvrouw. Een ‘verschrikkelijk aardig wijf’, aldus Wolkers, en ster van Willem.

Truus over salarissen: ‘Bij PSV loopt een ballenjongen die meer krijgt dan hij.’ Truus over haar man: ‘Astie niet kankert, istie ziek.’

Zo normaal dat het niet gewoon meer is.

Willem onthult niets, herschrijft niets. Je kent het al, je hebt er al zo vaak over gehoord, en toch: als je klaar bent met kijken, heb je iets volkomen nieuws gezien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden