TV-recensieArno Haijtema

Het uur van de wolf biedt alles wat je van de publieke omroep verwacht

Aanbevolen voor wie twijfelt aan het bestaansrecht van de publieke omroep, of een ander van zijn onmisbaarheid wil overtuigen: bekijk de jubileumuitzending van Het uur van de wolf, het cultuurprogramma van de NPO dat zaterdagavond laat zijn 25-jarig bestaan vierde. Een feestelijke uitzending waarin het beste van negenhonderd uur cultuur op televisie werd belicht.

De regisseurs die ooit bijdroegen aan het programma hadden een top-15 opgesteld. Daarvan werden fragmenten vertoond, gelardeerd met interviews met de samensteller, of met de persoon over wie de uitzending was gegaan. Zo’n compilatie heeft iets onbevredigends omdat de onderwerpen die je na aan het hart liggen altijd te kort duren, en zij die je koud laten vluchtgedrag per afstandsbediening aanmoedigen. Maar de actualisering die elk van de vijftien fragmenten met die interviews had ondergaan, onderdrukte zapneigingen effectief. Omdat de geïnterviewden werkelijk iets hadden toe te voegen aan wat we uit de documentaires al dachten te weten.

Rachel Hazes in Het uur van de wolfBeeld NPO

Zoals Rachel Hazes, die vertelde hoe John Appels Zij gelooft in mij uit 1999 – over haar betreurde André – een oppepper had gegeven aan de carrière van de in financiële nood verkerende volkszanger. Juist omdat hij zich, bloednerveus en wanhopig tijdens een huwelijkscrisis, daags voor een concert in Ahoy, zo kwetsbaar voor de camera had getoond, viel heel Nederland voor hem. ‘Ook intellectuelen durfden toen een cd van hem in de kast te zetten.’

Ook mooi: regisseur Gert de Graaff van De zee die denkt, met een budget van 1,5 miljoen gulden de duurste film uit de historie van Het uur van de wolf. Hij vertelde over de ingewikkelde productie van een shot van een fietser uit vogelvluchtperspectief. Tegenwoordig, met een drone, een fluitje van een cent, maar in 2000 was er een helse rijdende stellage, gemonteerd op een auto voor nodig.

We zagen de Franse interieurontwerper wegdommelen tijdens een vergadering met toenmalig directeur van het Rijksmuseum Wim Pijbes, in de film over de vernieuwbouw: ‘Hij valt in slaap’, fluisterde Pijbes tegen zijn compaan. Een hilarisch shot in wat hij nu ‘de beste film over een museale verbouwing’ noemt. De adem stokte bij de ontroerende oude Brazilianen die in Heddy Honigmanns O Amor Natural onbeschroomd erotische gedichten voorlazen van Carlos Drummond de Andrada. En bij de door een longziekte verzwakte Erwin Olaf, die met een doodzieke vriend naakt poseerde voor een remake van een dubbelportret. Destijds een icoon van jeugdigheid, in de nieuwe versie, zo constateerde hij tegenover filmmaker Michiel van Erp, een ‘gedicht over vergankelijkheid’. En over tien jaar? ‘Over de dood.’

Wat die documentaires bundelen: liefde voor het onderwerp, eindeloos geduld, vakmanschap en een toegankelijke vertelvorm. Alles wat je van de publieke omroep verwacht. Hoewel de naam van het programma erom vraagt, is het jammer dat Het uur van de wolf stond geprogrammeerd aan de rand van de nacht. Laat de NPO pronken met zijn veren. Zoals BBC2 eerder zaterdagavond deed op primetime, met de anderhalf uur durende film over dirigent Bernard Haitink. Een tv-monument dat niet zonder een brok in de keel viel te bekijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden