Filmrecensie The Wife

Het uitmuntende spel van Glenn Close neemt veel potentiële ergernis weg uit The Wife (drie sterren)

Glenn Close in The Wife (2018). Beeld K2

‘Zonder deze vrouw ben ik niets’, zegt schrijver Joe Castleman (Jonathan Pryce) in het begin van The Wife, een verfilming naar het gelijknamige boek van Meg Wolitzer uit 2003, knikkend naar zijn echtgenote Joan (Glenn Close) aan zijn zijde. We schrijven 1992, de schrijver concurreert met Bill Clinton om media-aandacht en Joe heeft zojuist te horen gekregen dat hij dit jaar de Nobelprijs voor Literatuur ontvangt. Familie en vrienden worden opgetrommeld om het nieuws persoonlijk aan te vertellen. Dat ogenschijnlijk plichtmatige zinnetje over zijn vrouw zal later in The Wife met terugwerkende kracht aan betekenis winnen, zoals ook Joans terughoudende lichaamstaal in deze scène nog op zijn plek moet vallen. Natuurlijk zwenkt de camera tijdens Joe’s speech ook even naar haar, precies lang en nadrukkelijk genoeg om voldoende onderhuidse spanning te insinueren.

Hoewel je het aan de hand van de titel of de eerste scènes zou kunnen denken, is The Wife geen rechttoe-rechtaan lofzang op de sterke en inspirerende vrouw, of muze, achter de mannelijke kunstenaar. De film, het Engelstalige debuut van de Zweedse regisseur Björn Runge (Daybreak), schetst niet alleen hoe een hang naar roem en erkenning zich verhoudt tot de noodzaak te creëren, maar gaat ook over opoffering en façaden in een kunstenaarsleven, en over een tijd waarin schrijvende vrouwen per definitie niet konden wedijveren met hun mannelijke collega’s. Flashbacks naar de jaren vijftig en zestig onthullen de eerste ontmoetingen tussen Joe en Joan – zij een groot schrijftalent, hij haar professor – en bovenal haar besef dat niemand op haar zit te wachten, als schrijvende vrouw.

Hier en daar wat stroef

In het heden volgt Runge Joan en Joe naar de Nobelprijsuitreiking in Stockholm, vergezeld van zoon David (ook met schrijfambities, doch klein gehouden door pa) en een gladde journalist die aast op puzzelstukjes voor een biografie. Joe’s tragiek wordt steeds meer benadrukt, terwijl Joan langzaam uit haar schulp kruipt. De dialogen voelen weliswaar geregeld wat stroef en uitleggerig (ironisch: in een flashback krijgt Joan het advies haar personages minder opzichtig van betekenis te voorzien) en Joan dient opzichtig als vleesgeworden literair personage in Joe’s succesverhaal. 

Echter, het uitmuntende spel van Close neemt veel potentiële ergernis weg. Ze heerst over haar personage en dist op een cruciaal moment een complex arsenaal aan gevoelens op, enkel met haar ogen. Die zijn waterig, maar spugen vuur. Close voorziet The Wife van de verfijning en nuance die de film zelf soms ontbeert.

The Wife

Drama

3 sterren

Regie Björn Runge.

Met Glenn Close, Jonathan Pryce, Christian Slater, Harry Lloyd, Annie Starke, Max Irons.

100 min. In 34 zalen.

Lees ook bij de Volkskrant het portret van Glenn Close

Pakt Glenn Close met haar rol in The Wife dan eindelijk haar welverdiende Oscar?
Zes nominaties maar nooit kreeg Glenn Close een Academy Award voor een van haar opvallende rollen. Hopelijk komt daar met The Wife eindelijk verandering in. Want ze verdient er een. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden