Dubbelrecensie Julidans

Het tweede weekend van julidans: sterke mannen, zo naakt als canvas (vier sterren)

Dark Field Analysis van Jefta van Dinther. Beeld Ben Mergelsberg

Waar Julidans opende met sterke vrouwen, vielen in het tweede weekend de mannen op. Met als inzet het naakte lichaam – tegelijk het meest neutrale en persoonlijke canvas voor hun verhaal – voeren ze je ver voorbij het platte plaatje van huid, haar en wiebelende edele delen.

De trip van twee mannen in Dark Field Analysis, een stuk van Jefta van Dinther, is duizelingwekkend. Het begint allemaal klein, intiem. Een beetje als in het schilderij Le déjeuner sur l’herbe van Manet zitten Juan Pablo Cámara en Roger Sala Reyner op een groenblauw kleed, met het publiek in een vierkant daaromheen. Met slechts subtiele verschuivingen en lichte aanrakingen praten ze over eerste herinneringen. Over hoe fijn het is om rondjes te draaien en dan de snelheid te voelen, het zicht te zien vervagen. En over de druppel bloed na de val.

Dat bloed (Dark Field Analysis is een vorm van microscopisch bloedonderzoek uit de alternatieve geneeskunde) breekt het gesprek, hun gevoelens voor elkaar én de verbeelding open. Want met bloed gaat het in hun tekst ook over het kloppend hart, bloedlijnen en botsende legers. Van groen naar rood licht gaan mechanische bewegingen over in een viervoetige galop en wordt praten rauwe zang in de geest van PJ Harvey. Het is fantastisch hoe de voorstelling zo ‘omklapt’ naar iets groots, wilds. De dichtregel ‘There is a horse crying’ typeert de mysterieuze sfeer.

Totaal anders is de solo Néant van Dave St-Pierre, befaamd om zijn provocatieve choreografieën vol naakt. Het kleine blote mannetje met baard is een entertainer pur sang, die ook prikt en steekt. Het lijkt licht en luchtig, maar de duisternis is nooit ver weg; de doorschijnende zak waarin hij aanvankelijk rondhobbelt, is een bodybag en de seksgrappen – tot en met opblaaspoppen die door het publiek tuimelen aan toe – zijn behoorlijk cynisch.

Neant van Dave St-Pierre. Beeld Ingrid Florin

St-Pierre doet zich in de voorstelling voor als ex-danser uit een gezelschap van St-Pierre. Die, zo vertelt hij, kon hem niet meer gebruiken; Dave wilde richting performancekunst. Dat is precies wat tegenwoordig veel gebeurt in de dans, en het is precies ook wat Néant is. Met een blonde pruik en een stem als het aanstellerige typetje Margreet Dolman van Paul Haenen zet St-Pierre zijn soms hilarische commentaar op de kunsten voort. Hij speelt zelfs Marina Abramović in het MoMa na, maar dan met een reuzendildo (‘net Jef Koons’ ) die het contact maken in de weg staat.

Tegenover alle gekkigheid staan de beeldende scènes, waarin St-Pierres lichaam een object wordt, een scherm voor veelsoortige projecties. De pruik gaat dan af, maar paradoxaal genoeg is zijn identiteit nu veel moeilijker te duiden. Je gaat vermoeden dat er een complexe werkelijkheid achter de grapjas schuilgaat. Hoewel deze serieuze kant zwaarder had mogen wegen, is Néant een prachtig gelaagd en visueel krachtig werk. 

Neant van Dave St-Pierre Beeld Ingrid Florin

Dark Field Analysis van Jefta van Dinther. 7 juli, Stadsschouwburg Amsterdam. Néant van Dave St-Pierre. 8 juli, Theater Bellevue Amsterdam. Julidans duurt nog tot en met 15 juli. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.