Het tweede seizoen van The Handmaid’s Tale is zeker zo goed als het eerste (5 sterren)

Kijker hangt al na een kwartier murw gebeukt in de touwen, maar er wordt goed en genuanceerd geacteerd.

Ann Dowd en Elisabeth Moss in de nieuwe serie van The Handmaid's Tale Beeld AP

Een van de redenen waarom The Handmaid’s Tale (in deze krant en elders) in 2017 tot serie van het jaar werd uitgeroepen, was de krachtige en visueel verbluffende manier waarop de duistere onderstroom in het nieuws van vandaag werd verbeeld in het portret van Gilead, een toekomstige versie van de Verenigde Staten, diep religieus-conservatief, waar de schaarse vruchtbare vrouwen (de handmaids) als slaven worden behandeld.

Het tweede seizoen, waarvan op donderdag 26 april de eerste twee afleveringen op Videoland worden gezet, sluit naadloos aan bij het slot van het vorige seizoen. We verlieten June (Gileadnaam: Offred) , de formidabele Elisabeth Moss, terwijl ze in een gesloten busje wordt afgevoerd omdat ze heeft geweigerd een mede-handmaid te stenigen.

Die kleine triomf aan het slot van het eerste seizoen, die bewees dat haar oude persoonlijkheid nog lang niet was uitgewist, leidt tot een beklemmende ouverture van het nieuwe seizoen. Het busje van Offred maakt deel uit van een karavaan die terechtkomt in een toekomstige versie van het geliefde baseballstadion Fenway Park. De thuisbasis van de Boston Red Sox is inmiddels veranderd in een plek waar massale executies worden uitgevoerd.

Dat begin hakt er behoorlijk in. De makers roepen met de macabere choreografie van de veroordeelden – vaak recht van boven gefilmd – associaties op met elke vorm van massale onderdrukking en wisselen dit af met close-ups van het gezicht van Moss, die echt alle hoop, angst en verzet in haar grote ogen voorbij kan laten schieten. En alsof de langzaam in de wind bungelende stroppen niet erg genoeg zijn, zetten de makers een ander formidabel wapen in: This Woman’s Work van Kate Bush, onder alle omstandigheden een hartverscheurend nummer. We zijn een kwartier ver in het tweede seizoen van The Handmaid’s Tale en liggen al emotioneel murw gebeukt in de hoek.

Het tweede seizoen (blijkt uit de eerste twee episodes) heeft de roman van Margaret Atwood losgelaten en de wereld waarin de verhalen spelen vergroot. Flashbacks brengen ons terug naar de tijd van de reactionaire omwenteling (en een aanslag op Senaat en Witte Huis) die leidt tot het inperken van vrouwenrechten.

Het personage Emily (Alexis Bledel, die hier wel heel ver van Gilmore Girls vandaan blijft), die in het eerste seizoen werd afgevoerd omdat ze een relatie met een vrouw had, krijgt haar eigen verhaallijn, van de ondergang van haar universitaire carrière tot aan de strafkampen, die The Colonies worden genoemd.

Nu de makers de oorspronkelijke verhaallijnen van Atwood achter zich hebben gelaten, worden de parallellen met actuele gebeurtenissen aangehaald. In de tweede episode, zonder al te veel weg te geven, duikt June/Offred onder in een verlaten fabriekscomplex, waarvan langzaam duidelijk wordt dat het een oude drukkerij en krantenredactie betreft. Dwalend door het immense complex komt ze er achter wat hier is voorgevallen. Gruwelijk natuurlijk, wat anders? De wereld van ‘fake news’ vervangen door ‘no news’.

En nee, het is niet zwelgen in misère. Daarvoor zijn de acteerprestaties te genuanceerd, naast Moss en Bledel ook en vooral Ann Dowd als Aunt Lydia, een type Moeder Overste die het woord van God als een geseling hanteert.

Ook het tweede seizoen van The Handmaid’s Tale is uiteindelijk een verhaal over rebellie. ‘I know you’ve got a little life in you yet’, zong Kate Bush al.

5 sterren

Een serie van Bruce Miller

Met Elisabeth Moss, Alexis Bledel, Joseph Fiennes

Te zien op Videoland (vanaf 26 april de eerste twee afleveringen)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.