recensie Beatrice Rana

Het tere spel van pianist Beatrice Rana dwingt in combinatie met natuurgeluiden een concentratie af die stil maakt ★★★★☆

Beatrice Rana Beeld Marie Staggat

Pianist by night, globe trotter by day. Full time dreamer. Zo definieert Beatrice Rana (26) zichzelf op Twitter. Sinds haar Nederlandse debuut, ruim een jaar geleden, is er veel gebeurd met het toetsenwonder uit het Zuid-Italiaanse Lecce. Ze speelde in Carnegie Hall, in Teatro Colón, en, voor haar het meest indrukwekkend, in Teatro alla Scala in Milaan. Van de recensies over het spel van de globetrotter kun je inmiddels een lange, feestelijke slinger vouwen.

In het Muziekgebouw aan ’t IJ zag je haar op de rug. De klep van de vleugel was verwijderd. In een halve cirkel om haar heen stonden de strijkers van Amsterdam Sinfonietta, klaar om terug te gaan naar de componist waarmee haar globetrotterschap begon: Johann Sebastian Bach. Zo stevig als haar visie op de vorm van zijn Concert BWV 1052 is, zo soepel vult ze die vorm in – alsof ze denkt in een eindeloze reeks mogelijkheden waaruit ze ter plekke een keuze maakt. Mooi, hoe je motiefjes heen en weer hoort pendelen tussen piano en orkest. Mooi ook, hoe kleine klankschaduwen in het orkest door de piano werden weerkaatst, maar achteraf is het vooral de allesomspannende gedachtenboog die je bijblijft.

Nachtmuziek, het thema van de avond, klonk in het gelijknamige langzame deel uit Bartóks pianocyclus Out of doors. Je hoorde blaadjes ritselen in een nachtelijk bos, een brekende tak, diertjes die verschrikt wegschieten. Rana’s tere spel met die onvoorspelbare natuurgeluiden dwong een concentratie af die stil maakte.

Ook de andere Nachtmuziek op het programma, die van Mathilde Wantenaar, maakt stil. Wantenaar, even oud als Beatrice Rana, bewerkte haar bekroonde octet uit 2017 tot een versie voor strijkensemble, met hoge strijkers die zo lang mogelijk als stofdeeltjes in de lucht blijven zweven, maar uiteindelijk naar de aarde worden gezogen. Nog sterker dan in het octet voel je vervolgens de celli en het warme pizzicato van de contrabassen die samen een aanzet maken tot een dans.

Jammer dat die magische sfeer na de pauze niet wordt voortgezet. Battalia, de verklanking van een veldslag door de barokcomponist Heinrich Biber, stroomt over van de uitstekend uitgevoerde special effects – ketsende bassnaren, stampende muzikantenvoeten – maar werkt vooral als een ontnuchterend wakkerworden uit de gedroomde nachten van Wantenaar en Rana. Zelfs Bartóks geniale Divertimento voor strijkers kan de geladen concentratie van het begin van de avond niet terugbrengen.

Nachtmuziek: Wantenaar, Bach, Biber, Bartók. Beatrice Rana, Amsterdam Sinfonietta o.l.v. Candida Thompson. 30/3, Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam. Tournee: Leiden (Stadsgehoorzaal, 4/4), Utrecht (TivoliVredenburg, 5/4), Amsterdam (Concertgebouw, 6/4).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.