serierecensieOogappels seizoen 2

Het spelplezier in seizoen 2 van Oogappels is een genot om naar te kijken ★★★★☆

De cast van Oogappels, seizoen 2.Beeld RV

Ook wel eens fijn, een fictief Nederlands gezin dat níét ook nog een criminele onderneming runt (Hollands hoop), of een skelet in de kast bewaart – een echt skelet (Klem). Oogappels, waarvan momenteel het tweede seizoen op NPO 1 (BNNVara) is te zien, is gesitueerd in een naamloze Nederlandse stad. De opnamen zijn voor het grootste deel gemaakt in Amersfoort, geografisch een link tussen de Randstad en de rest van Nederland, en dat levert een aangename middelmaat op, tenminste als je Amersfoort als de navel van het universum beschouwt.  Iedereen – nou ja – kan denken: dit zijn wij.

Het centrale idee komt van Will Koopman (Gooische vrouwen en vele andere producties) en de serie is een Nederlands keurkorps van ervaren regisseurs, scenaristen en acteurs. Net als in het succesvolle eerste seizoen staan vier gezinnen met opgroeiende kinderen centraal; nieuw dit tweede seizoen is een begeleidende podcast. In Echte oogappels spreekt presentator Margreet Reijntjes met experts over ouderschapsdilemma’s die in de meest recente aflevering van Oogappels aan de orde komen. ‘Verwennen wij onze kinderen niet te veel?’ ‘Moet je bij elkaar blijven als je kinderen hebt?’ Nou heeft Oogappels, ook in dit tweede seizoen, af en toe wel wat van een catalogus van opvoedkwesties in de trant van ‘Mijn dochter wil een tatoeage, kan ik dat verbieden?’ Maar daar staat zo veel spelplezier van geweldige acteurs tegenover, dat je als kijker snel de sfeer van de probleemrubriek achter je laat.

Wat nog steeds heel goed werkt, zijn de quasi-interviewtjes met de grootouders, die vol mededogen en misprijzen het geworstel van hun kinderen en kleinkinderen gadeslaan. Je kunt Hans Croiset en Edda Barends, als vader en moeder van Erik (Ramsey Nasr) rustig een eigen spin-off geven, waarin ze niets anders doen dan commentaar op de wereld geven.

Elk personage krijgt zijn moment, maar in de eerste drie afleveringen van het tweede seizoen ligt de nadruk op de familie Larooi, van wie Malou Gorter (als moeder Merel) een tragikomische worsteling met de overgang heeft en man Erik (Ramsey Nasr) voortdurend probeert zichzelf in bedwang te houden, totdat de huiselijke stormen hem te veel worden en hij explodeert. Geweldig om naar te kijken.

Ook bij de jonge acteurs, die hier de pubers spelen, valt veel te halen, hoewel deze rollen wat eendimensionaler zijn geschreven dan de volwassen rollen. Elke puber krijgt zijn eigen puberprobleem mee, van  dilemma’s over de seksuele identiteit tot omgang met stiefouders, van gameverslaving tot algehele dwarsigheid (‘Eén uur thuis!? Dan begin het feest net zo’n beetje!’). Interessantste rol bij de jonge garde is die van Susan Radder als Lieke Meijer, die vol goede moed naar Parijs is vertrokken om aan haar leven te beginnen, en daar in een depressie belandt. 

‘Pressure, pushing down on me’, zingt David Bowie in de opening van elke aflevering; ook in Amersfoort.

Oogappels, seizoen 2

★★★★☆

Naar een idee van Will Koopman

Met Malou Gorter, Ramsey Nasr, Jeroen Spitzenberger, Sam Ghilane

Te zien op NPO 1 (elke donderdag), en op NPO Plus

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden