tv-recensie house of cards

Het slot van House of Cards is niet shakespeariaans, maar kitscherig en melodramatisch

Het melodramatische en kitscherige einde van House of Cards ontstijgt nauwelijks het niveau van een soap. 

Straks, in de derde alinea, ga ik het einde van House of Cards verklappen. Dus stop vooral met lezen als u van plan was het laatste en afsluitende seizoen nog te gaan kijken. Niet dat u dat zou moeten willen. De oven heel grondig schoonmaken; de boekenkast ordenen op kleur, of toch alfabetische volgorde, nee toch maar kleur; alle pagina’s van Teletekst één voor één intikken op je afstandsbediening, met de ogen gesloten; al deze activiteiten bieden meer vermaak en voldoening dan de ontknoping van House of Cards.

Even een kleine opfrisser: Frank Underwood, gespeeld door Kevin Spacey, was jarenlang de hoofdpersoon in House of Cards. Eerst als slinkse politicus, daarna als meedogenloze en moordende president. Vorig jaar werd Spacey na een reeks onthullingen over seksueel wangedrag in zijn carrière en achter de schermen bij House of Cards (waar ze er overigens al een tijdje vanaf wisten) ontslagen en uit de serie geschreven. Aan de start van het zesde seizoen, sinds begin deze maand te zien op Netflix, is Frank Underwood dood en begraven; Claire (Robin Wright) de zittende president.

Dan nu het einde. Claire Underwood steekt, midden in The Oval Office, Doug Stamper (jarenlang de rechterhand van Frank en Claire) dood. Met de briefopener die Doug van Frank had gekregen. Even daarvoor had Doug geprobeerd Claire te vermoorden, maar hij kwam niet verder dan een prikje in haar hals. En voordat ik het vergeet: Doug bleek (oh Oedipus) verantwoordelijk te zijn voor de dood van Frank Underwood. Die had hij vergiftigd.

Ooit was House of Cards een vernieuwende en boeiende serie over Amerikaanse politiek en journalistiek. Dat was in een tijd dat, zoals cultuurblog Vulture onlangs in een bespreking van de serie signaleerde, de Obama’s nog in het Witte Huis zaten en de politieke realiteit in de Verenigde Staten vrij kabbelend verliep. Kevin Spacey was fenomenaal, net als Robin Wright. Regisseur David Fincher had een meesterwerk afgeleverd. Mensen keken maanden van tevoren uit naar nieuwe seizoenen, die uitgebreid in media als DWDD en deze krant werden besproken en gevierd.

Waar is het misgegaan? In het laatste seizoen is krampachtig geprobeerd elke herinnering aan Frank Underwood uit te bannen. Geen enkele keer is zijn afbeelding te zien en zelfs zijn stemgeluid in een audiodagboek blijft de kijker onthouden. Maar het verval van House of Cards was al ruim voor de onthullingen van Spaceys wangedrag ingezet. Bovendien had de serie juist zonder hem kunnen opleven. Maar een overdaad aan fantasieloze verhaallijnen, uit de bocht geschoten plotwendingen en bij vlagen armoedig acteren komen allemaal samen in dat even melodramatische als kitscherige einde – dat ongetwijfeld door had moeten gaan voor shakespeariaans, maar het niveau van een soap nauwelijks ontstijgt.

Zes jaar geleden stond House of Cards aan het begin van een revolutie. De Gouden Eeuw van de televisieserie was aangebroken. Wellicht luidt de serie nu ook het einde ervan in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden