Recensie Boeken

Het Slagveld is met vaart geschreven en goed vertaald, maar bevat slordigheden (drie sterren)

In zijn nieuwe, goed verhaalde roman Het Slagveld neemt Collins en passant  het Belgische schoolsysteem op de hak. 

‘De oorlog was begonnen. We waren er niet op voorbereid. Je zou nooit moeten toestaan dat een kind ouder wordt dan twaalf. Dat is naar mijn bescheiden mening het absolute maximum. Daarna begint het gelazer.’

Paul is vijftien-en-een-half en ruim voorbij de houdbaarheidsdatum voor kinderen. Zijn vader verschanst zich regelmatig op het toilet, om zich even af te zonderen van de loopgravenoorlog waarin hij met zijn gezin verzeild is geraakt. Hij is de hoofdpersoon in de met vaart geschreven en goed vertaalde roman Het slagveld van Jérôme Colin, een Waalse televisiemaker en journalist.

Voor mensen met opgroeiende kinderen is dit een herkenbaar verhaal. Je wordt verliefd, je wordt vader of moeder en voordat je het weet bestaat je leven uit het achter de vodden zitten van je pubers: dat ze hun huiswerk moeten maken, hun kamer moeten opruimen, niet constant op hun telefoon moeten zitten. Seks hebben de ouders in dit verhaal niet meer, en praten doen ze ook nog nauwelijks.

De roman speelt in Brussel, ten tijde van de aanslagen in Parijs en België. Die zijn niet alleen maar decor, maar krijgen een doorslaggevende rol. En passant neemt Colin het strenge schoolsysteem in België op de hak, dat wellicht niet voor iedere puber geschikt is.

Er zitten wel wat slordigheden in Het slagveld: Paul pocht met zijn honderd Facebookvrienden, maar ook in die tijd was Facebook al lang uit bij tieners. En de karikaturale conrector ondertekent zijn informele brieven met ‘de conrector’, terwijl hij op het einde toch gewoon een naam blijkt te hebben. Ook het tijdsverloop klopt niet overal.

Nadat de vader een symbolische daad heeft gesteld die niet zou misstaan in een Waals absurdistisch toneelstuk, heeft Colin voor zijn onderhoudende verhaal een fijn slot in petto.

Jérôme Colin: Het slagveld

Uit het Frans vertaald door Martine Woudt.

De Bezige Bij; 172 pagina’s; € 20,99.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.