Pics Filminterviews

Het rollenspel bij interviews over grote publieksfilms is een feest voor de liefhebber van sociaal ongemak

Beeld Walt Disney Animation Studios

Floortje Smit, filmrecensent, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.

Toen ik, bloedserieuze krantenjournalist, afgelopen week een hotel in Londen binnenstapte voor interviews over Frozen 2, vroeg een vriendelijke Disney-medewerkster of ik niet eerst een paar ‘speciale vrienden’ wilde ontmoeten.

‘Eh. Niet echt, nee.’

Ach kom, ik kon toch even kijken achter die deur daar?

‘Moet het?’

Ik kende de deur. Bij de interviews voor Mary Poppins, lag er een decortje van Cherry Tree Lane achter. Daar kon je selfies maken. Nu piepten er wat herfstblaadjes onderdoor. Er zou wel een kartonnen Olaf staan. Nu ja, een kijkje nemen kon vast geen kwaad.

Deur door. Oog in oog met Anna en Kristoff. Een echte Anna, in gloednieuwe Frozen 2-outfit, die verrukt in haar handen klapte en me vroeg hoe het met ging. En een echte Kristoff, die het een koude dag vond, maar Arendelle was kouder. Of zoiets, want mijn volwassen brein blijkt te smelten tijdens het communiceren met levende Disney-figuren.

Alsof de hele filmpromotie al niet kunstmatig genoeg is. Dat gaat zo: bij interviews over grote publieksfilms schuift een groepje journalisten aan bij makers en/of acteurs, voor een gesprek van een minuut of twintig. Er volgt een merkwaardig rollenspel. Alle journalisten blijven geïnteresseerd knikken als een ster een vraag in het wilde weg beantwoordt en minutenlang  vertelt over – bijvoorbeeld – zijn ervaringen met Athene. De ster blijft de al zo vaak gehoorde vragen enthousiast beantwoorden. Beide partijen pogen er ondertussen een zo normaal mogelijk gesprek van te maken. Dit toneelstukje wordt opgevoerd in een luxueuze hotelkamer waar het bed heeft plaatsgemaakt voor een ronde tafel. Een feest voor de liefhebber van sociaal ongemak, maar het werkt wél. Soms zelfs verbazingwekkend goed.

Alleen zijn door sociale media de rollen onoverzichtelijk geworden. Televisiejournalisten halen in de vijf minuten die ze hebben rare fratsen uit in de hoop op een viral hit. Acteurs vinden dat vaak verfrissend leuk. Of spélen ze dat? Dat sommige journalisten zich na afloop van het interview de rol van fan aanmeten en met handtekeningenboekjes en fotoverzoeken aan komen zetten, vinden ze in elk geval minder. ‘Vind je het erg als ik een selfie met je maak?’, vroeg een Scandinavische collega laatst aan acteur Ray Liotta, die hem intimiderend aankeek en ‘ja’ zei. Vandaar dat je tegenwoordig vaak moet ondertekenen dat je de geïnterviewden niet met dat soort zaken lastig valt. Laten we dit spel overzichtelijk houden.

Wat blijft er dan over voor de collega’s die iets met sociale media moeten? Disney kwam die tegemoet met Anna en Kristoff. Bliksemafleiders, die net als iedereen ook maar gewoon hun werk deden. Ik had best een vriendelijker mens kunnen spelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden