Het rode huis

Spanningen, frustraties en epifanieën

Mark Haddon had al vijftien jeugdboeken op zijn naam staan toen hij in 2003 met The Curious Incident With the Dog in the Night-Time (Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht) zijn eerste roman voor volwassenen schreef. Of misschien moeten we stellen: dacht te hebben geschreven, want zijn uitgever herkende in zijn boek een typisch geval van cross-over fiction en gaf het uit in zowel een jeugdeditie als een editie voor volwassenen.

Het in de eerste persoon geschreven boek maakte indruk door de levensechte wijze waarop Haddon zijn 15-jarige, aan het Asperger-syndroom lijdende hoofdpersoon ten tonele voerde.

Hoe goed Haddon in de huid van jongeren kan kruipen, blijkt opnieuw uit zijn inmiddels derde roman voor volwassenen: The Red House, in Nederlandse vertaling verschenen als Het rode huis. Dat rode huis in kwestie is een eeuwenoude, telkens her- en verbouwde optrek vlakbij het (werkelijk bestaande) boekendorp Hay-on-Wye, die vandaag de dag dienst doet als vakantiewoning.

Als de roman begint zijn twee gezinnen ernaar op weg. Richard, een succesrijk medicus, begeeft zich samen met zijn tweede echtgenote Louisa en haar 16-jarige dochter Melissa in zijn luxe auto van Duitse makelij naar het vakantiehuis. Daar zullen zij worden vergezeld door Richards zuster Angela, haar man Dominic en hun drie kinderen Alex (17), Daisy (16) en Benjy (8), die de reis per trein maken.

Angela en haar gezin zijn uitgenodigd door Richard. Niet lang tevoren is hun moeder overleden, en de aanloop naar die gebeurtenis heeft glashelder gemaakt dat broer en zus volkomen vervreemd van elkaar zijn geraakt. Mede uit schuldgevoel daarover, en omdat hij weet dat Angela en Dominic zich geen vakantie kunnen veroorloven, besluit Richard dat het een aardig idee is om eens met zijn achten een weekje bij elkaar te komen.

Of dat echt zo'n aardig idee is, is de vraag. Acht mensen die elkaar nauwelijks kennen dicht op elkaar in een cottage, terwijl de regen die week met bakken uit de hemel komt, is natuurlijk een prima setting om allerlei onderhuids woekerende spanningen, frustraties, fantasieën, angsten en andere emoties naar boven te laten komen. En dat is dan ook precies wat in deze roman gebeurt.

Richard hangt de succesrijke medicus uit, maar maakt zich heimelijk zorgen over een onderzoek naar medisch falen dat zijn loopbaan kan bedreigen. Melissa is een aantrekkelijk ogende maar keiharde bitch die op iedereen neerkijkt maar moreel gebukt gaat onder haar aandeel in de zelfmoordpoging van een medescholiere.

Angela voelt zich ondergewaardeerd door wijlen haar moeder en wordt gekweld door de geest van Karen, haar doodgeboren dochtertje dat deze week 18 zou zijn geworden. Haar echtgenoot maakt zich zorgen over het slechte bereik van zijn mobiel, waardoor hij geen contact kan leggen met zijn maîtresse.

Alex, bij wie de hormonen door het lichaam razen, heeft broeierige fantasieën over zowel Melissa als haar moeder, Daisy heeft recentelijk God ontdekt en kleine Benjy maakt zich ernstig zorgen over zaken als reïncarnatie.

Van alle acht personages lijkt alleen de meegaande Louisa, type trophy wife, relatief zorgeloos in haar uitstekend verzorgde vel te zitten.

Het rode huis steunt niet op zijn plot, maar op de uitstekend uitgewerkte personages, waarbij, zoals gezegd, vooral de kinderen met meesterhand zijn neergezet. Petje af hoe iemand van bijna 50 pubers en hun umwelt anno 2012 neerzet. We krijgen al deze krachtige portretten rechtstreeks uit de eerste hand, want Haddon wisselt voortdurend van perspectief, en slaagt erin acht geheel eigen, onderscheiden stemmen te creëren.

De confrontaties, bekentenissen, ontluisteringen, inzichten en mini-epifanieën die Haddons emotionele snelkookpan oplevert, zijn op zichzelf niet zeer verrassend: het concept om een reeks uiteenlopende personages in relatief isolement bij elkaar te zetten, is oud en beproefd. M

aar het kookproces is zeldzaam mooi beschreven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.