Film

Het regiedebuut van Viggo Mortensen is een intiem vader-zoonportret vol gedempte confrontaties ★★★★☆

Een kleine bijrol voor ‘body horror’-regisseur David Cronenberg, Mortensens mentor, levert een goede scène op, die wel nogal uit de toon valt.

Falling Beeld
Falling

Na afloop van Falling, het regiedebuut van de Amerikaanse steracteur Viggo Mortensen, dreint de stem van hoofdrolspeler Lance Henriksen nog lang door je hoofd. Een donkere, rasperige en zeer vermoeid klinkende stem is het, die niettemin de kracht vindt om constant de allerergste verwensingen en beledigingen rond te spuien.

Zodra de gefrustreerde, dementerende Willis Peterson (Henriksen) zijn mond opendoet, zal iedereen het bezuren. Dat Willis wegkwijnt in zijn afgelegen boerderij is dan ook niet zijn eigen schuld, wat hem betreft, maar die van alle anderen: de levenden én de doden.

Willis’ zoon John (Mortensen) krijgt de meeste klappen. Willis snapt niets van de manier waarop John zijn leven heeft ingericht met zijn partner Eric (Terry Chen) en adoptiefdochter Mónica (Gabby Velis). Wanneer John zijn vader van de boerderij naar zijn huis in Californië haalt, om voor hem een woning dichterbij te zoeken, leidt dat tot de ene verbale gifaanval na de andere. John slikt het allemaal weg, en dat bepaalt meteen ook de dynamiek van de hoofdrolspelers. Zo sardonisch en bars als Henriksen zijn rol vertolkt, zo terughoudend en geremd is Mortensen, waarbij ieder op zijn eigen manier voor finesse zorgt.

De voortdurende, gedempte confrontaties – ook tussen Willis en dochter Sarah (een kleine rol van Laura Linney) – krijgen reliëf via flashbacks. Mortensen, die ook het scenario en de muziek van Falling schreef, schetst een vroeger familieleven waarin Willis (Sverrir Gudnason) ook als dertiger al zijn nare kanten blijkt te hebben, maar duidelijk zielsveel houdt van vrouw Gwen (Hannah Gross) en de jonge John (als 16-jarige vertolkt door William Healy). Soms zijn die flashbacks flitsen die John of Sarah zich herinneren, soms momenten van vluchtig geluk die door Willis’ uitgeputte hoofd spoken.

Door dat schakelen tussen heden en verleden hapert de cadans van de film enigszins. Mortensen (Green Book, The Lord of the Rings) bouwt ook nog een kort optreden in voor zijn mentor David Cronenberg, die hem onder meer regisseerde in A History of Violence (2005) en Eastern Promises (2007) en hier een cameo krijgt als een arts die zijn vinger in Willis’ anus steekt. Een prettig zwartgallige, maar uit de toon vallende scène.

Ondanks zulke onvolkomenheden is Falling een oprecht, intiem debuut geworden, dat empathie wekt voor alle personages – zelfs voor een onmogelijke hork als Willis. Mooi hoe Mortensen invoelbaar maakt dat Willis niet alleen het schofterigste personage van Falling is, maar ook het bangste.

Falling

Drama

★★★★☆

Regie Viggo Mortensen

Met Lance Henriksen, Viggo Mortensen, Sverrir Gudnason, Terry Chen, Hannah Gross

112 min., in 30 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden