Review

Het publiek krijgt een hoofdrol bij CaDance

Het publiek opende CaDance en sluit het festival ook weer af. Zelfs de meest cynische toeschouwer staat op de vloer. In Terra Incognita wordt juist een gaaswand opgetrokken tussen publiek en dansers. Onnodig.

Beeld van Soul #1 Audience waarbij de interactie met het publiek centraal staat. Beeld Robert Benschop
Beeld van Soul #1 Audience waarbij de interactie met het publiek centraal staat.Beeld Robert Benschop

Twee weken geleden waren het geen dansers of choreografen maar toeschouwers die het startschot mochten geven van CaDance, tijdens een talkshow annex dansconcert. Tienduizend bezoekers en 24 voorstellingen later was het weer het publiek dat het licht uit mocht doen van dit festival voor opkomend choreografietalent, tijdens de laatste van de zestien premières.

In SOUL#1 Audience zet het choreografenduo Jérôme Meyer & Isabelle Chaffaud de ontmoeting tussen dansers en toeschouwers centraal. In een lange monoloog, soms wat te bloemrijk, doorbreekt acteur Anne Stam de 'glazen wand' tussen optreden en zaal. Hij verleidt toeschouwers tot een duet met een van de vier danseressen. Hij smeekt iedereen zijn passieve kijkhouding los te laten. Dat er 'vals' wordt gespeeld met ingeseinde bezoekers, werkt ontwapenend: uiteindelijk staat iedereen op de vloer, zelfs de meest cynische toeschouwer. Soul #1 is het spannendst als de jonge danseressen, inclusief acteur en choreografenduo, in een strak voetenritueel cirkels draaien. Bij die intieme kring wil je best aansluiten.

CaDance (****), slot Dans
SOUL #1 Audience van Meyer-Chaffaud en Terra Incognita & Bird van Dunja Jocic.
10/2, Korzo Producties in Theater a/h Spui en Theater Korzo.
Tournee.

De choreografe Dunja Jocic trekt in Terra Incognita juist een gaaswand op tussen twee mannelijke dansers en publiek. Onnodig, want zonder filter zou je intenser meevoelen met deze vreemde snuiters in glitterbont, gestrand in een desolate wereld. Hun motoriek lijkt geïnfecteerd door een virus. De soundscape maakt voortdurend kortsluiting. Het korte duet smaakt naar meer; de nachtmerrie vervaagt halverwege. Prachtig is de aansluitende film Bird, van haar en Marinus Groothof, waarin een jongetje de dood van een huisvogel verwerkt in een overweldigend visuele angstdroom.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden