Het postume solodebuut van Rick Parfitt is ontroerend

Rick ParfittBeeld Redferns

De laatste twintig jaar van zijn leven was Rick Parfitt van Status Quo naast blonde gitaargod ook een vaste ziekenhuisklant. Parfitt kreeg in 1997 een eerste hartaanval, onderging vele operaties en moest noodgedwongen minderen met alcohol en cocaïne. In juni 2016, na een optreden in de Turkse badplaats Antalya, kreeg Parfitt een zoveelste zware hartaanval en was hij enige minuten lang zelfs klinisch dood. Zijn arts vertelde de 68-jarige Parfitt dat hij beter even niet op tournee kon gaan met dat in 1967 opgerichte bandje van hem.

Einde rocksterrenverhaal, zou een normaal mens denken. Maar Parfitt herstelde vrij aardig, en zag kennelijk ineens kansen. Misschien kon hij eindelijk eens beginnen aan een serieuze solocarrière, want daar was het steeds maar niet van gekomen.

Parfitt hing het niet aan de grote klok, maar schreef in recordtempo tien liedjes. Hij nam de tracks voor zijn solodebuut ook vast op in een eerste versie, met alleen de gitaarpartijen. En toen ging het alsnog mis. Op 22 december 2016 werd Parfitt opnieuw opgenomen in het ziekenhuis met een infectie aan zijn schouder. Twee dagen later overleed hij aan een bloedvergiftiging.

De rockwereld schrok er toch nog van. En keek een jaar later verbaasd op toen op de website van Status Quo het bericht stond dat er een postuum soloalbum van Parfitt zou verschijnen, met de toepasselijke titel Over and Out. De zoon van de Quo-gitarist, Rick Parfitt Jr., had zich ontfermd over de niet-geproduceerde opnamen van zijn vader en een paar grote artiesten bereid gevonden de plaat af te maken.

Nu is Over and Out dus uitgebracht als volwaardig postuum album, met medewerking van gitarist Brian May (Queen) en bassist Chris Wolstenholme (Muse); sterren die met hun ingespeelde partijen een laatste groet brengen aan een van de wegbereiders van de Britse rock.

Over and Out is vooral een ontroerende plaat; de stem van Parfitt klinkt kwetsbaar en vertwijfeld in bijvoorbeeld het titelnummer, waarvan de tekst een wel erg verdrietige lading heeft. ‘Is this my over and out?’, zing Parfitt. ‘How will I find my way? Will I be back someday?’ In het nummer Fight For Every Heartbeat, een gitaar-boogie in de klassieke Quo-stijl, lijkt Parfitt te spotten met zijn fysieke ongemakken: ‘Fight for every heartbeat, keep yourself alive, make sure you survive.’

De engelachtige achtergrondstemmen in dat laatste nummer en bijvoorbeeld de openingstrack Twinkletoes zijn uit duizenden herkenbaar: Brian May natuurlijk. En in het opgewekte rockliedje Long Distance Love doet Muse-bassist Wolstenholme zijn best de stekende gitaarpartijen van Parfitt bij te benen. Wolstenholme verklaarde in een interview nogal onder de indruk te zijn geraakt van het spel van Parfitt. ‘Dat is veel moeilijker en gecompliceerder dan je zou denken. En ontzettend moeilijk om na te spelen.’

Een waardig eerbetoon aan een van de pioniers van de rock.

Credit: Over and Out van Rick Parfitt is verschenen bij Edel/ V2.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden