tv-recensie Frank Heinen

Het portret dat in The Family wordt geschetst is niet helder genoeg om te kunnen geloven in een wereldcomplot

Soms wil je dat er gewoon een keer ergens geen speld tussen te krijgen is. Dat het even allemaal klopt, dat de boel volledig zit dichtgetimmerd en dat je al je scepsis tijdelijk opzij kunt zetten. Soms kun je hevig verlangen naar de definitieve uitleg.

Voor de leden van The Fellowship Foundation is het duidelijk: de definitieve uitleg is Jezus, en alles wat er over hem in de Bijbel te lezen valt. Om die Fellowship gaat het in The Family, een vijfdelige documentairereeks die sinds kort op Netflix staat. De serie werd ronkend aangekondigd: dit was hét portret van de club achter de christelijk-fundamentalistische geest die al tientallen jaren door alle lagen van de Amerikaanse samenleving zweeft, tot in het Witte Huis aan toe.

Ik weet niet precies waarom ik dacht dat ik na het zien van The Family op de een of andere manier beter zou snappen hoe de wereld zichzelf inricht, maar ik hoopte toch tenminste op een soort voorlopige uitleg.

The Family vertelt het verhaal van een soort Bijbelclub op steroïden, opgericht door een Noorse immigrant. In de woorden van schrijver Jeff Sharlet – een van de talking heads – die een tijdje deel uitmaakte van de club en er twee boeken over publiceerde: je at vlees, je bestudeerde de evangeliën en speelde basketbal. Motto: ‘Jesus is not a sissy.’

The Family

Over Sharlets inside-ervaringen in een soort Family-studentenhuis gaat aflevering één, die soms een beetje creepy oogt door de door acteurs nagespeelde scènes. Die hybride vorm verdwijnt in de rest van de serie, wanneer regisseur Jesse Moss het grotere plaatje tracht te schetsen. Die schets wordt over vijf afleveringen uitgesmeerd, maar er wil maar geen duidelijk beeld ontstaan. The Family blijft een amorfe organisatie, met tentakels tot in het Congres, de Senaat, met invloed op alle presidenten sinds Eisenhower (al blijft onduidelijk wat die invloed precies behelst) en een niet onaardig banksaldo, dat wordt ingezet voor een soort Jezus-diplomatie. In een wereldomspannende bemoeizucht reizen leden – bij voorkeur volksvertegenwoordigers – naar alle uithoeken om er lokale machthebbers en andere griezels te ‘ontmoeten’ en de sektarische boodschap verder in te masseren. Verder gaat het over seksschandalen (natuurlijk) en over Russische inmenging (uiteraard) en na vijf afleveringen van vijftig minuten rookt het in praktisch iedere uithoek van de planeet, maar vuur krijgen we niet te zien. Je krijgt de indruk dat Moss de deur heeft weten open te wrikken en zijn voet er even tussen heeft gekregen, maar dat hij verder toch vooral door de brievenbus heeft moeten koekeloeren.

Je zou willen dat je maar half zo zou kunnen geloven in een wereldcomplot van gederailleerde christenen als de Fellowship-leden in de film geloven in hun missie. Helaas: daarvoor is het portret dat in The Family wordt geschetst eenvoudigweg niet helder genoeg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden