Review

Het pleidooi voor minder consumeren komt niet uit de verf

Jetse Batelaan beoogt iets anders dan wat tieners na afloop willen.

Eigenlijk is de inhoud van de voorstelling na afloop zichtbaar, als de bezoekers op het podium hun jassen terugkrijgen, waarmee kort daarvoor een eigendomsspelletje is gespeeld. In hun zakken vinden ze boodschappenbriefjes: 'Praat eens wat vaker over vriendschap' of 'Maak poep van peperkoek.'

Ondertussen duiken kinderen bovenop het kekke speelgoed, dat is gebruikt in de 10+-voorstelling Ja, ja, ja, jullie hebben hele mooie spulletjes van Theater Artemis. Ze vouwen zich op in op afstand bestuurbare auto's. Ze jongleren met wild gekamde Barbies en stuiteren met lichtgevende spinballen. 'Kei-vet, pap, die wil ik ook!', hoor je om je heen.

Terwijl regisseur Jetse Batelaan juist het tegenovergestelde beoogt met deze tienervoorstelling. De ondertitel luidt: Een anti-materialistisch pamflet voor beginnende consumenten. Hij zoekt antwoord op de vraag waarom we ons in de luren laten leggen door alles dat glimt, glanst en ons toeroept; 'Koop mij, koop mij'. Kunnen we met minder spullen toe?

Natuurlijk, maar dat pleidooi komt niet uit de verf in Ja, ja, ja, jullie hebben hele mooie spulletjes, ook al presenteert één acteur zich, appel etend, als educatief medewerker van Theater Artemis die alles zal uitleggen. Er gebeuren gekke en vreemde dingen, op die typisch trage, lijzige, ondramatische en triest-komische Batelaan-manier, maar alles blijft helaas aan de oppervlakte. De schone schijn glimt ons goudgeel tegemoet: het decor bestaat uit zijwanden van spelshowguirlandes, inclusief een showballet van drie danseressen. Via een schuifdeur en een Hawaïtentje komen de spelers op. Lange tijd krabben ze met speelgoed (harkjes, kinderparaplu's, Barbiebenen) over muren en tapijt. Alsof ze rondscharrelen of beter: rondkrabben. Jeukt de grote hoeveelheid spullen die ze ten tonele voeren? Acteur Hans Leendertse komt meermalen op met tassen vol cadeaus, zogenaamd de voorstelling storend, om bij de technicus overbodige rekwisieten op te kopen. Herkenbaar is de gechargeerde scène waarin zijn schoonzoon alle cadeaus afkeurt, omdat kleinzoon Bart slechts blij te maken is met laptop, telefoon en een zweefduik boven Terschelling. Acteur Chiron Holwijn schminkt zichzelf tot vuile zwerver, snurkend op karton. Een verbeelding van een spullenarm bestaan. Tjebbe Roelofs laat jonge toeschouwers participeren door ze, gemaskerd met een doos, speelgoed te laten opsommen. Vijf kwartier wordt gesold met (ver)kopen en bedelen, maar meer dan wat vervreemding levert dat niet op. De voorstelling lijkt op Small World van Boogaerdt/Vanderschoot, maar daar groeiden uit de bergen overbodigheid gruwelijke karakters. Hier blijft het bij een zwerver, sneue opa en wat verbeterbriefjes in de jaszakken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden