Het Oranjehotel lijkt niet echt geïnteresseerd in Ibsens stuk

Lekt die ijskast nou echt of hoort het erbij? Die vraag bleef maar rondspoken tijdens de voorstelling Kleine Eyolf door Het Oranjehotel....

Hein Janssen

Symboliek of pech? Stond dat smeltende ijs voor de uiteindelijk hoopvolle afloop van dit ijskoude gezinsdrama of was er simpelweg iets kapot? Wie zal het zeggen. En wie zal antwoord geven op al die andere vragen die over deze bizarre regie van een van Ibsens mooiste stukken te stellen zijn. Een voorstelling moet voor zich spreken en als hij dat niet doet, is er iets mis.

In Kleine Eyolf worstelt een gezin met een schuldcomplex. Terwijl de man en de vrouw in elkaar opgingen, viel hun zoontje Eyolf op de grond en werd kreupel. Dit ongeluk is als een donkere wolk boven dit huis aan de fjord blijven hangen. Als Eyolf later ook nog getuige is van een pijnlijke confrontatie tussen zijn ouders, springt hij in de fjord en verdrinkt.

Eyolfs grote dode ogen blijven echter in de ziel van zijn ouders priemen. Zijn vader is bovendien behept met een bijna onnatuurlijke hang naar zijn zuster. Zo wordt, in een even superieur als zenuwslopend ritme, laag na laag van dit psychologische drama afgepeld, totaan het louterende slot.

Wat doet Ivar van Urk in zijn regie bij Het Oranjehotel, een van de interessantere jonge theatergezelschappen? Hij zet naast dat moderne keukenblok ook een televisie op het podium, met daarop een demonstratie voor keukenapparaten. De moeder (Renée Fokker) probeert net zo handig komkommer te snijden als op televisie, maar dat lukt niet. Deze vrouw is bijna rijp voor opname, dat zie je zo.

Maarten Wansink speelt de vader van Eyolf, net terug van een bergtrip om daar een boek te schrijven over de menselijke verantwoordelijkheid. Wansink loopt de hele avond met zijn handen gevouwen op zijn buik, als een sullige kantoorklerk. Zijn zuster, een rol van Johanna ter Steege die gelukkig weer terug is in het Nederlandse theater, kan hem ook al niet tot enige bezieling brengen.

Er wordt met zendmicrofoons gespeeld, waarschijnlijk omdat de acteurs het dan klein kunnen houden. Maar het leidt alleen maar tot vervreemding en tot een volledige desinteresse in wat er met deze mensen aan de hand is. In een gênante scène kruipen Fokker en Wansink in hun blote kont boven op elkaar, uiteraard op het aanrecht. Direct daarna raakt de bril van Wansink verstrikt in zijn zendapparatuur. Of zou ook dat de bedoeling zijn geweest?

Die ironie, die bedachte achteloosheid, dat gebrek aan wezenlijke interesse voor Ibsen en zijn stuk - het is om treurig van te worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden