Het opnieuw geboren Duitsland lacht, zingt en geniet

Het moet niet veel gekker worden. Nog even, schrijft Der Spiegel, en het zo succesvolle voetbalelftal van Duitsland wordt als dat van Nederland....

In de vele kolommen die het weekblad deze week aan het WK wijdt, valt zelfs de term ‘Witte Braziliaan’. Daarmee wordt dan middenvelder Bernd Schneider bedoeld, van wie de meeste niet-Duitse liefhebbers voor dit WK nog nooit gehoord zullen hebben.

Der Spiegel blijft natuurlijk een serieus weekblad. Dus wordt ook de vraag gesteld of positieve resultaten op een voetvalveld een geheel land kunnen veranderen. Op het eerste gezicht lijkt het er zowaar op: deze zomer is een ‘Duitsland geboren dat lacht, zingt en geniet.’

Maar zal dat ook zo blijven? Wordt het land er op de langere termijn ook echt beter van? Dat dacht men in Frankrijk ook, toen dat land in 1998 wereldkampioen werd. Het elftal van Zinedine Zidane was een groots toonbeeld van integratie, maar van die veelbezongen harmonie in het veld is in de Franse maatschappij vervolgens bitter weinig terecht gekomen. Zeven jaar nadat Zizou de wereldbeker in de lucht stak, brandden de Franse voorsteden.

Ook Time is het opgevallen hoe Duitsland de afgelopen weken is veranderd. Tijdens dit WK, schrijft columnist Bill Saporito, veranderde het Duitse elftal zijn stijl van voetballen, met als gevolg dat geheel Duitsland zijn persoonlijkheid veranderde. Duitsland, wereldberoemd vanwege zijn ‘stijfheid’, onderging een volledige makeover. Nu de ‘zuurpruimen’ van FIFA nog, schrijft Saporito, die zich groen en geel ergerde dat de wedstrijd tussen Portugal en Nederland zo overschaduwd werd door dubieuze beslissingen van scheidsrechter Valentin Ivanov. Het is een schande, schrijft hij, dat de FIFA de technologie – televisiebeelden – niet gebruikt die andere professionele sporten al lang inzetten.

Time verbaast zich ook over de vroege uitschakeling van de Aziatische landen, die het vier jaar geleden nog zo aardig deden tijdens het WK. Maar die successen kregen geen vervolg. Kwestie van gebrek aan structuur en traditie. De competities in Japan en Zuid-Korea stellen helemaal niets voor. En nergens vind je in die landen veldjes waar de jeugd spontaan een balletje trapt. Een ander cliché – het komt door de geringe lengte van de Aziaten – kan ook de wereld uit. Pelé was ook maar 1.72 meter groot.

Rolf Bos

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden