Het ooit onweerstaanbare Franz Ferdinand klinkt futloos en vermoeid

CD (pop) - Always Ascending

Zo opwindend en catchy als op de eerste twee platen is Franz Ferdinand na 2005 nooit meer geworden, maar toch: Right Thoughts, Right Words, Right Action (2013) was een fijne plaat en de samenwerking met Sparks (FFS, 2015) erg geslaagd. Genoeg reden om uit te kijken naar een nieuw album, nog altijd.

Franz Ferdinand

Maar helaas: nu is het mis. Album nummer vijf, Always Ascending, is het zwakste dat de band uit Glasgow maakte. De singles (Lazy Boy, Feel the Love Go) deden het al vrezen.

De krassende zigzaggitaartjes worden hier vaak ingeruild voor synthesizers (Glimpse of Love is disco), maar het ware probleem is het tekort aan goede songs. Paper Cages en Finally klinken traag en zouteloos, drie of vier liedjes (waaronder de saaie afsluiter) keutelen twee minuten te lang door. Welk van deze liedjes blijven we altijd fluiten, zoals Take me Out of Do You Want To? Geen enkel.

Heeft het met het vertrek van de belangrijke gitarist Nick McCarthy te maken? Het zou kunnen, maar hoe dan ook: het ooit onweerstaanbare Franz Ferdinand klinkt futloos en vermoeid, een enkel moment daargelaten (leuk hiphopsmaakje in Huck and Jim).

Gauw de debuutplaat draaien om de teleurstelling weg te spoelen.

Always Ascending (**), pop
Franz Ferdinand, Domino/V2

Het nieuwe album van Franz Ferdinand.