'Het onvoorspelbare helpt je in je rol te blijven'

Hollywood lonkt nog niet, Engeland wel. De Nederlandse acteur Michiel Huisman is te zien in verschillende Britse films – in een kostuumdrama met sterrencast, in een balletfilm als Nureyev....

Natuurlijk voelde Michiel Huisman zich gevleid toen de producenten van de BBC-film Margot naar buiten brachten dat ze de Nederlandse acteur hadden gecast vanwege diens ‘combinatie van dierlijke aantrekkingskracht en exotisme’. En dat ladingen Russische acteurs en balletdansers (‘Easyjets vol’) eerder al tevergeefs naar Londen waren gevlogen om te auditeren voor dezelfde rol, als de legendarische balletdanser Rudolf Nureyev. ‘Ja tof’, zegt de acteur. ‘Het is natuurlijk ook gewoon een goed verhaal voor ze, hè. Overal gezocht en hier is hij dan.’

Maar dat dierlijke, daar moest hij toch wel even twee keer over nadenken. ‘Ik zie dat niet zo in mezelf. Als acteur kan ik er verder ook niet echt iets mee. Probéér maar eens dierlijke aantrekkingskracht te spelen, dat gaat helemaal niet. Ik kan hooguit hopen dat een regisseur zoiets in me ziet.’

Huisman (Amstelveen, 1981) hult zich vandaag – hij heeft vakantie – in een verwassen T-shirt, skinny jeans en sandalen. En hij zit opvallend rechtop. Erfenis van de balletopnames, die hij kort geleden heeft afgerond. Twee choreografen schaafden wekenlang aan zijn houding. ‘Ze hebben geprobeerd mijn lichaam hier en daar wat geloofwaardiger te maken. En we oefenden specifieke choreografieën die te zien zijn in de film. Een deel van Giselle bijvoorbeeld. Soms sta je alleen maar en dat is dan al echt vreselijk moeilijk. Ook omdat mime bij ballet heel groot gespeeld wordt, wat tegen mijn natuur indruist. Maar ik hoop dat ik het verkoop.’

Wat Zwartboek deed voor Carice van Houten – haar op de radar brengen van buitenlandse regisseurs –, doet het oorlogsdrama van Paul Verhoeven eveneens voor Huisman. Tot verbazing van de acteur. ‘Mijn aandeel in die film is zo klein dat ik daar totaal niet op rekende. Ik zit alleen in het eerste kwartier en dan word ik al neergeschoten. Maar het heeft toch geholpen.’

Hollywood lonkt nog niet, Engeland wel. Voor de zomer speelde Huisman een kleine rol in het wereldwijd uitgebrachte en groots opgezette Britse kostuumdrama The Young Victoria. Na de zomer zal de balletfilm Margot te zien zijn op de BBC. En deze week gaat Unmade Beds in Nederlandse première, waarin hij een van de grotere rollen speelt, als een muzikant in de Oost-Londense kunstenaars/kraakscene, die verliefd wordt op een Française. Unmade Beds werd begin dit jaar enthousiast ontvangen tijdens het Sundance Film Festival, Amerika’s belangrijkste festival voor de independent film. De film is geregisseerd door Alexis Dos Santos (1974), die in 2006 debuteerde met het alom geprezen festivalhitje Glue. De Argentijn, die in Londen aan de filmschool studeerde, werd door zijn casting director op de Nederlander gewezen. Huisman: ‘Zij speurde naar Europese acteurs en had Zwartboek gezien. Alexis googlede me vervolgens en hij vond op internet een foto van me met snor. Niet uit een film, maar van een feestje.’ Op de foto staat Huisman naast zijn vriendin en actrice Tara Elders, die een snor bij zichzelf heeft getekend. ‘Het past zo bij Alexis om op basis van zo’n foto te denken: ja, jij moet dit spelen.’

Hij zocht Dos Santos op in Londen. ‘Dat ging heel ontspannen. Na een uur praten heb ik zelf maar voorgesteld om een scène te spelen. Ik wilde niet weg gaan zonder iets te hebben laten zien, maar ik denk dat hij het al wist toen ik binnenkwam.’

Huisman was al in Engeland voor opnames van de periodefilm The Young Victoria, met Britse sterrencast. Hij speelde een prins en had een eigen caravan. ‘Het contrast met Unmade Beds kon vrijwel niet groter. Op de set van The Young Victoria werd alles heel precies geregisseerd. Dat je ook niet moet denken: nou ik voel dit niet, dus ik ga eens even iets anders staan. Dan is het echt paniek, en kijkt honderd man je aan van: wat doe je nu? Werken met Alexis is de andere kant van het spectrum. Bij hem is bijna alles vrij. Dan riep iemand al actie, en dan dacht ik nog: hè? Maar waar zit ik dan? En wat doe ik? Dat is echt een feest als acteur, ontdekte ik. Het onvoorspelbare helpt je in je rol te blijven. Bij een grote productie moet je veel harder werken om je concentratie vast te houden. Dan helpt zo’n eigen trailer ook wel, en dat iemand je ontbijtje voor je haalt.’

Unmade Beds werd opgenomen in Nottingham, waar filmen goedkoper is dan in Londen. ‘Het was echt met z’n allen in één busje, dat idee. Weinig budget. En we zaten zo ongeveer op de meest depressieve plek op de wereld. Nottingham kent het hoogste percentage heroïneverslaafden van Engeland.’

In de film dwalen een Spaanse jongen en een Belgisch meisje door Londen. De een is op zoek naar zijn vader, de ander valt voor ‘handsome stranger’ Huisman. ‘Dit is geen film die je makkelijk in een hokje kunt plaatsen. Visueel is het bijna een soort 90 minuten lange videoclip. Het speelt zich af in het internationale Londense wereldje waar Alexis als aankomend regisseur zelf in verkeerde. Volgens mij is het uiteindelijk een zoektocht naar identiteit, maar daar heb ik het nooit letterlijk over gehad met Alexis.’

Zijn tegenspeelster, Déborah François, geldt in Frankrijk als een van de belangrijkste jonge actrices, en debuteerde in het met een Gouden Palm bekroonde L’enfant van de Waalse broers Dardenne. De Spaanse acteur in Unmade Beds, Fernando Tielve, speelde eerder rollen in The Devil’s Backbone en Pan’s Labyrinth, van de Mexicaan Guillermo del Toro. Huisman: ‘Mensen die net als ik in hun eigen land best veel films maken, maar we kenden elkaar allemaal niet. Dat is zo lekker aan in Engeland werken. Ze zien je als de acteur die nu voor ze staat. Wat ik verder heb gedaan, telt niet echt. Met als gevolg dat ik hier alleen maar interessante dingen krijg aangeboden.’

Niet dat hij het gevoel had dat hij in Nederland geheel buiten de arthouse-kaartenbak viel. ‘Maar films als Volle maan en Costa!, die zo enorm populair waren, hielden wel een soort naklank, dat ik vooral commerciële dingen doe.’

Terwijl hij zijn filmdebuut toch echt maakte in Suzy Q, die veelgeroemde periode-telefilm van Martin Koolhoven uit 1999, waarvoor Carice van Houten haar eerste Gouden Kalf kreeg. ‘Zij zat nog op de toneelschool, ik nog op de middelbare school.’

Zijn rol als tegenspeler van Kim van Kooten in de Giphart-verfilming Phileine zegt sorry (2003) beschouwt hij zelf als een van de belangrijkste in zijn carrière. ‘Daarmee werd ik voor mijn gevoel echt voor de leeuwen geworpen. Alsof je ineens tien stappen moet zetten. Maar ik heb ook enorm genoten van een wat lichtere productie als Floris. Films zijn om verschillende redenen interessant. Voor mij geldt dat ik, omdat ik geen theateropleiding heb gevolgd, mijn scholing moest meepikken tijdens de opnames. Ik let heel goed op andere acteurs, en probeer altijd iets van ze te leren.’

Ook van vrije acteursregie van Dos Santos stak hij veel op. Bijvoorbeeld dat je dronkenschap het beste ook maar gewoon dronken kunt spelen. ‘Het is altijd druivensap, wanneer je in een film een fles ontkurkt en leegdrinkt. Je bent gewoon aan het werk, je acteert. Maar bij hem niet. Daar keek ik van op toen ik de eerste slok nam. Het hielp wel.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden