Het ontbreekt Dancer aan materiaal dat schuurt

Haarfijn laat Canton zien hoe Polunin almaar door moet, ondanks de pijn. Ondanks de opvallende context ontbreekt het Dancer aan materiaal dat schuurt.

Sergei Polunin in Dancer.

In het begin van Dancer wordt Sergei Polunins rebelse gedrag gretig opgesomd: hij gedraagt zich onvoorspelbaar, zit aan de dope, lijdt aan depressies, komt geregeld niet opdagen bij interviewafspraken. Of de Oekraïener nog wel eens danst op een lijn cocaïne, vraagt een journalist hem na zijn doorbraak bij het prestigieuze Royal Ballet in Londen. Hij grijnst als een straatschoffie: 'Eeeehh... hahaha!'

Documentairemaker Steven Cantor, die zich heeft gespecialiseerd in het portretteren van muzikanten (The Pixies), sporters (Mike Tyson) en fotografen (Sally Mann), schetst in Dancer een degelijk en volledig beeld van de inmiddels 27-jarige Polunin. Dat begint zoals het wel vaker begint met een uitzonderlijk talent: een piepjong leven, gedicteerd door zo veel trainingen dat er geen tijd is om gewoon kind te zijn. We zien Polunin op archiefbeeld als kind, in een split voor de tv, een houding die hij uren moest volhouden.

Dancer. Documentaire. Regie: Steven Cantor. 85 min., in 20 zalen.

Vader was afwezig, want geld verdienen voor het gezin in het buitenland, terwijl zijn veeleisende moeder met Sergei meereisde om zijn talent verder te ontwikkelen. Eerst naar Kiev, vervolgens op zijn 13de naar Londen ('alsof ik de wereld van Harry Potter binnenwandelde'), allemaal gedocumenteerd met de videocamera. Tegen zo veel ambitie bleek de relatie van Polunins ouders niet bestand: weer zo'n vooruitwijzing naar die getroebleerde en schuldbewuste jaren als tiener en twintiger.

Ondanks de opvallende context vertelt Dancer eigenlijk een overbekend verhaal. Het ontbreekt Cantor bovendien aan materiaal dat schuurt, aan beelden die de documentaire boven het levensloopverhaal uittillen. Zelfs als Polunin zijn danscarrière bewust laat imploderen door op zijn 22ste The Royal Ballet te verlaten, en Cantor zijn hoofdpersoon in een vooropgezette scène met zijn moeder over zijn opvoeding laat praten, komt het drama niet volwaardig uit de verf. Sterker nog, met de an sich best prettige feelgoodwending die Polunins leven neemt, raakt de documentaire in ietwat kritiekloze pr-sfeer.

Sergei Polunin: 'Het dansen als enig doel in het leven heb ik opgegeven'   

Hij was de jongste solist ooit bij The Royal Ballet in Londen, maar ging kapot aan de onmogelijke eisen van de balletwereld. Aan de Volkskrant vertelt Sergei Polunin wanneer hij het gelukkigst was. (+)

Gelukkig biedt Dancer ook frisse inzichten: haarfijn laat de regisseur zien hoe Polunin gaandeweg verslaafd raakt aan zijn eigen bewegingen. Hoe hij almaar door moet, ondanks de pijn in zijn lijf, omdat zijn lichaam na een rustdag nog heftiger protesteert. Hij is als een machine die keer op keer nét iets langer in de lucht blijft zweven dan je voor mogelijk houdt.

De danssequenties zijn overigens een lust voor het oog, hoewel je ook dat onmogelijk verrassend kunt noemen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden