Recensie Aladdin

Het ontbreekt aan de wow-factor in de nieuwe Aladdin, juist in de scènes die groots en meeslepend moeten zijn ★★☆☆☆

De film moet het hebben van Mena Massoud als Aladdin en Naomi Scott als Jasmine, die oprecht lol met elkaar lijken te hebben en elke scène opfleuren. 

Musical

Aladdin

Regie Guy Ritchie

Met Mena Massoud, Naomi Scott, Will Smith, Marwan Kenzari

128 minuten, originele versie in 144 zalen, Nederlands gesproken in 113 zalen.  

Filmstill uit Aladdin met Naomi Scott als Jasmine en Mena Massoud als Aladdin. Beeld Daniel Smith

Hopla, daar gaat Aladdin weer, zingend en rennend, door de krappe straatjes van Agrabah. Over de kleurrijke markt, slingerend via waslijnen, achtervolgd door mannen met zwaarden, bekeken door vrouwen in vrolijk gekleurde sluiers.

In Aladdin (1992), een van Disneys meest geliefde tekenfilms, was deze scène de introductie van de charmante ‘straatrat’ en een onweerstaanbare uitnodiging om met hem op pad te gaan in deze duizend-en-een-nacht-wereld waar avontuur achter elke hoek kan schuilen.

In de nieuwe live-actionremake is het gevoel dat blijft hangen: ‘meh’.

Dit is het grootste probleem van deze nieuwe versie van Aladdin: de scènes die groots en meeslepend moeten voelen, met de meest overweldigende decors en geliefde liedjes, missen de wow-factor. En dat is hoogst merkwaardig. Hoe kan het dat een regisseur als Guy Ritchie (Sherlock Holmes, Snatch), een snellemontage-specialist, er niet in slaagt om de spectaculair bedoelde scènes sjeu te geven. Waarom voelt het vooral als een goedkoop trucje wanneer hij het beeld versnelt? Hoe is het mogelijk dat een tekenfilm opwindender voelt dan een film die een kermis van echt vuurwerk, olifanten, struisvogels en bergen blingbling opdient?

Vooraf was er ook niemand die dacht dat dát bij de remake een probleem zou zijn. Meer zorgen waren er over mogelijk racisme. De tekenfilm is de afgelopen jaren vaak bekritiseerd vanwege pijnlijke stereotypen: het Midden-Oosten is er een barbaarse plek waar slechteriken haakneuzen hebben en een donkerdere huidkleur dan de hoofdpersonages.

Dit alles is in de nieuwe Aladdin keurig opgelost: deze wereld is vrolijk op wat groezelige straatkinderen na. De art direction is een mengelmoes van elementen die lukraak zijn geplukt uit alle landen tussen Marokko en India, een kleurrijke kakofonie van oriëntale clichés. De film schreeuwt bijna dat dit sprookje niets, maar dan ook níéts, met het werkelijke Midden-Oosten te maken heeft.  

Een andere manier waarop Ritchie zijn critici zo veel mogelijk de wind uit de zeilen probeerde te nemen was door de casting: geen witte sterren in de hoofdrollen, maar liever onbekendere gezichten van kleur. De Nederlander Marwan Kenzari bijvoorbeeld, die zich niet op zijn gemak lijkt te voelen en een vrij kleurloze Jafar neerzet. 

Will Smith, die als de geest moet doen vergeten hoe geweldig Robin Williams was in de tekenfilm, is accuraat: soms grappig, soms niet zo. Maar acteurs Mena Massoud (Aladdin) en Naomi Scott (Jasmine) zijn echt ontdekkingen. Ze lijken oprecht plezier met elkaar te hebben en fleuren elke scène op. Als Scott vol vuur het nieuwe – uiteraard – feministische liedje Speechless aanheft, wordt eindelijk dat beetje passie voelbaar dat verder node wordt gemist.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden