Het ongerief van de melkboerenhondenintegratie

In Retourtjes Nederland toont Simon Kuper, journalist van The Financial Times, zich verbaasd over het tempo waarin Nederland, sinds Pim Fortuyn, is veranderd....

Kuper, afkomstig uit een Zuid-Afrikaanse, joodse diplomatenfamilie en geboren in Uganda, zat op school in Oegstgeest, studeerde in Amerika, werkte in Londen, Parijs en Amsterdam.

In de jaren zeventig kostte het zijn kosmopolitisch georiënteerde familie al moeite Nederland te doorgronden, laat staan er helemaal bij te horen. Maar sinds Fortuyn en Verdonk is dat laatste vrijwel onbegonnen werk.

De politiek en de media, argumenteert Kuper, stellen met hun aanhoudende gehamer op melkboerenhondenintegratie en de gevaren van de islam wél eisen aan de cultuur van ‘allochtonen’. Maar ze geloven zelf niet dat dit veel zal uithalen, getuige de vele projecties waarin complete randstedelijke gebieden over dertig of veertig jaar een ‘allochtone’ meerderheid wordt aangezegd.

Dat het anders kan, blijkt in Londen. Natuurlijk bestaan ook daar xenofobie en multiculturele spanningen, en de klassenverschillen zijn er groter dan in Nederland. Maar daar staat tegenover dat buitenlanders er veel gemakkelijker een plaats veroveren op de arbeidsmarkt.

Bovendien, aldus Kuper, beseft het Britse establishment dat er geen redelijk alternatief is voor de multiculturele samenleving en handelt het daarnaar door geen concessies te doen aan populistische bewegingen, en door minderheden respectvol te bejegenen.

De vruchten van die aanpak werden geplukt na de bomaanslagen door islamitische terroristen op de Londense metro in juli 2005. De Londenaren, hun bestuurders en de regering reageerden met een zelfvertrouwen dat na de moorden op Fortuyn en Van Gogh in Nederland ver te zoeken was.

Bij het betoog van Kuper zijn best wat kritische kanttekeningen te maken, maar aan zijn centrale boodschap doen die weinig af: wil het wat nog wat worden tussen de oude Nederlanders en hun nieuwe landgenoten, dan zullen de integratie-ideologen en de politieke klasse luid en duidelijk moeten uitspreken dat je Marokkaan, Turk, Somaliër, islamiet, Ghanees, Let, Bosniër, Pool en, tegelijkertijd, ook een volwaardige Nederlander kunt zijn. Zolang dat besef niet doordringt, stevenen we af op een scenario vergeleken waarmee het ‘multiculturele drama’ van Paul Scheffer wel eens zou kunnen verbleken.

Arnold Koper

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden