Recensie Film

Het Ongelooflijke Verhaal van de Mega Grote Peer onderscheidt zich door visuele details en liefdevolle aandacht voor alle rollen (vier sterren)

Een verademing hoe de film een volwassen publiek bedient, zonder scènes of grapjes te gebruiken over de ruggen van hun kinderen.

Beeld RV

 Animatie/jeugd. 

Regie Amalie Næsby Fick, Jørgen Lerdam en Philip Einstein Lipski.

Nederlandse nasynchronisatie door Mats Hoogland, Nathalie Haneveld, Frank Hoelen, Hein van Beem.

79 min., in 35 zalen. Vanaf 6 jaar.

Terwijl het idyllische kustplaatsje Solby in de opening van Het Ongelooflijke Verhaal van de Mega Grote Peer wordt omschreven als ‘het fijnste stadje van de hele wereld’, zie je op de achtergrond twee inwoners een potje schaak spelen op de motorkap van een politieauto. Dat is in deze animatieverfilming naar het gelijknamige geïllustreerde kinderboek van Jakob Martin Strid geen rebelse daad, maar een subtiel verstopt bewijs van een leven in totale harmonie.

Mens en antropomorfisch dier leven zorgeloos samen, in Het Ongelooflijke Verhaal van de Mega Grote Peer (zeer fraai in het oorspronkelijke Deens: Den utrolige historie om den kæmpestore pære). Zo kan het gebeuren dat de vriendelijke mensenburgemeester JB plotseling verdwijnt na een avondje dobbelen bij olifantje Sebastiaan en poes Mitcho. 

Een forse barst in de idylle, zeker als de qua bouwdrift ontegenzeggelijk Trumpiaanse locoburgemeester Kwast zich daarop hoopt te promoveren door een metershoog stadhuis uit de grond te stampen, dat het steevast zonnige Solby in een donkere schaduw zet.

Het Ongelooflijke Verhaal van de Mega Grote Peer belandt op het terrein van kindvriendelijk absurdisme wanneer Sebastiaan en Mitcho flessenpost van de burgemeester uit de zee vissen: JB is aangespoeld op een eiland dat bekendstaat als Het Mysterieuze Eiland, en uit een bijgeleverd zaadje groeit de volgende dag het kolossale stuk fruit uit de filmtitel. Met hulp van een professor verandert de megapeer in een huis, en na een verrukkelijke achtervolgingsscène met brandweerauto, rijdende badkuip, rondvliegende watermeloenen en de peer in kwestie zelfs in een boot (zien is geloven), waarmee het redden van de gestrande burgemeester kan beginnen.

Het is de liefdevolle aandacht voor zelfs de kleinste bijrollen (‘Sorry, hebben jullie nog wat te plunderen?’, vraagt een zogenaamd afschrikwekkende piraat onderweg) en een grote hoeveelheid visueel detail (de poppenhuisachtige dwarsdoorsnedes doen denken aan Wes Andersons al even nautische The Life Aquatic with Steve Zissou) waarmee De Mega Grote Peer zich onderscheidt van het gemiddelde, doorgaans vlakkere en luidruchtigere kinderanimatieaanbod. De boodschap – zaken die in eerste instantie vreemd of griezelig lijken kunnen je bij nader inzien juist verder helpen – is van alle tijden, maar daarom niet minder welkom.

Het is bovenal een verademing hoe De Mega Grote Peer een volwassen publiek bedient, zonder scènes of grapjes te gebruiken over de ruggen van hun kinderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.