Recensie Pop

Het nieuwe album van Lana Del Rey is rijk, meeslepend en vooral anders ★★★★★

Lana Del Rey

★★★★★

Pop

Norman Fucking Rockwell!

Polydor/Universal

Een popalbum dat je vanaf de eerste seconden een wereld intrekt die onbekend en tegelijk vertrouwd aanvoelt. Liedjes die even mysterieus als toegankelijk klinken. Een stem die je zeventig minuten lang blijft intrigeren, zonder dat er ook maar een seconde wordt geprobeerd je te imponeren. Teksten vol ‘fucks’ en andere krachttermen die niet gespierd, maar breekbaar zijn en je niet loslaten.

Zo’n plaat is Norman Fucking Rockwell!, het vijfde album van de Amerikaanse Lana Del Rey. Een plaat zo rijk, meeslepend en vooral anders klinkend dan wat er gebruikelijk is in de huidige mainstreampop. Een plaat ook waarmee de zangeres het recente, bepaald niet misselijke werk van haar collega’s Ariana Grande, Billie Eilish en Taylor Swift degradeert tot aardige popmuziek.

Als een verraderlijk lief strijkje de plaat opent, pianonoten het eerste liedje inzetten en Lana Del Rey met een stem – die al zo intrigeert sinds ze in 2011 zichzelf aan de popwereld presenteerde met Video Games – begint te zingen ben je om: ‘Goddamn, Man-Child/You fucked me so good that I almost said “I love you”.’ Om daar met die typerende fluwelen stem snel aan toe te voegen: ‘Your poetry is bad and you blame the news.’

Stemverheffingen zijn zeldzaam, Lana Del Rey zingt al vijf albums in hetzelfde trage tempo, maar de warmte en het mysterie van haar stem betovert op haar nieuwe plaat omdat ze geen pogingen doet ‘hip’ te klinken. Samen met producer Jack Antonoff creëërt ze een geheel eigen sound vol barokke pianoakkoorden, zwoele en op zijn tijd ontregelende gitaren en synths.

Alle liedjes zijn sterk, de teksten stuk voor stuk intens. Met heel elegante muziek slaat ze de Amerikaanse droom aan diggelen. Niemand is te vertrouwen, haar vriendjes net zomin als de van twijfel verscheurde Lana Del Rey zelf. Van Kanye West tot Sylvia Plath en Norman Rockwell komen iconen voorbij. Daar kan Lana Del Rey zich met dit onwaarschijnlijk sterke, zowel oorstrelende als verwarrende album tussen scharen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden