Het mijnenveld van morele dilemma's op het internet

Pics

Kijken of niet kijken, dat is de vraag. Wanneer doe je het goed en wie mag dat eigenlijk bepalen?

Ik heb Jennifer Lawrence naakt gezien en ik heb er spijt van. Nou ja, ik heb haar niet uitgebreid bestudeerd zoals andere, moreel meer verwerpelijke mensen natuurlijk. Het was maar één foto, het stond maar een paar seconden op mijn scherm en ja, het is ook gewoon mijn beroep, beeldcultuur, dus eigenlijk had ik geen keuze. Ik ben eigenlijk alweer vergeten hoe ze eruit zag.

Lulkoek natuurlijk. Net zulke lulkoek als: 'Ja, dan had ze die foto's maar niet moeten maken'; 'Ze is beroemd toch? Nou dan'; of: 'We laten dit alleen even zien als illustratie', zoals in De Wereld Draait Door gebeurde.

De foto's van Lawrence en haar ruim honderd collega-actrices, die sinds afgelopen maandag de wereld over gaan na het grootste naaktfoto's-van-beroemdheden-lek ooit, zijn privé en gestolen. Volgens Girls-actrice Lena Dunham is degene die ze verspreidt daarmee een zedendelinquent - dit staat immers gelijk aan iemand zijn kleren in publiek van het lijf rukken. 'En door naar deze foto's te kijken wordt keer op keer misbruik gemaakt van deze vrouwen.'

Blootfoto's, onthoofdingsvideo's - wat een mijnenveld aan morele dilemma's levert het toch op, dat vermaledijde internet, zo bleek deze week. Klik hier voor de privé gefotografeerde tieten van Kate Upton. Zie daar hoe het hoofd van Steven Sotloff eraf gaat. IS wil dat ik ernaar kijk, dus moet ik het juist niet doen. Of kan ik me de horror pas voorstellen als ik het zie?

Kijken of niet kijken - dat is het grote dilemma als alles beschikbaar is. Dit soort beeldmateriaal is mensonterend. Door het te bekijken stimuleer je de verspreiding bovendien. Als niemand interesse had gehad voor Paris Hiltons seks-homevideo of Scarlett Johanssons uitgelekte naaktfoto's van een paar jaar geleden, had deze groep hackers nooit 'maandenlang en hard gewerkt' om de foto's van de dames in kwestie te verzamelen. Maar uiteindelijk is het altijd een egoïstische reden die in de fractie van de seconde dat de vinger boven de muis hangt, de doorslag geeft. Of dat nu nieuwsgierigheid is, of - in het geval van de onthoofdingsvideo's - angst voor nachtmerries.

Maar wie authentiek beroemd bloot wil zien, kan ook terecht op websites die bijvoorbeeld die screenshots maken van elk zweempje naakt dat in een film voorkomt. Er circuleren voldoende door de sterren goedgekeurde foto's die minstens zo veel prijs geven. De covershoot van een naakte Kim Kardashian bijvoorbeeld op GQ van deze maand. En dat pakje van Jennifer Lawrence in The Hunger Games laat ook weinig te raden over, trouwens.

Uit carrière-overwegingen stimuleren die vrouwen dus zelf de aanname dat een vrouwenlichaam publiek bezit is, iets waar je je schaamteloos aan mag vergapen, zo werd geredeneerd door het kamp van de fotoklikkers. Dus wat maakt dan zo'n privékiekje dan nog uit?

Het is dus precies omgekeerd. De enigen die ermee zitten of het een privé gefotografeerde bil is of niet, zijn de actrices zelf. Moreel gezien kun je er beter niet naar kijken, maar het hoeft dus ook helemaal niet.

Foto Eric Thayer / Reuters
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.