Recensie Film

Het lijkt wel of regisseur Marsh niet wíl dat The Mercy spannend wordt

Speelfilm over het gedoemde zeilavontuur van de Engelse uitvinder Donald Crowhurst, met Colin Firth in topvorm. Helaas vertragen de vele flashbacks het verhaal. 

The Mercy Beeld The Mercy

The Mercy; Drama; Regie James Marsh. Met Colin Firth, Rachel Weisz, David Thewlis. 102 min., in 30 zalen.

Ondanks zijn totale gebrek aan zeilervaring op zee vond de Engelse uitvinder en amateurzeiler Donald Crowhurst (1932–1969) het ergens in 1968 best een aardig idee om mee te doen aan de Sunday Times Golden Globe Race, ’s werelds eerste solozeilrace rond de wereld. Met het prijzengeld zou hij zijn bedrijfje met tot dan toe weinig geliefde zeenavigatie-apparatuur van een broodnodige kapitaalinjectie voorzien, leren de eerste scènes van The Mercy.

Dat zijn avontuur gedoemd is te mislukken, is vanaf het begin helder. Wie niet bekend is met de meeslepende documentaire Deep Water uit 2006, waarin de tocht van Crowhurst én diens tragische karakter minutieus zijn gereconstrueerd, heeft in The Mercy voldoende aan de verschijning van Crowhurstvertolker Colin Firth: te veel een dandy, te veel grootspraak, niet het type dat eenvoudig overleeft op open zee. Zie hem twijfelen aan de vooravond van de tocht, kijk ’m kotsend over de reling hangen, amper onderweg. De echte tragedie: terwijl de wereld vermoedt dat Crowhurst zeilrecords verbreekt, mede dankzij de aangedikte verhalen van een fantasierijke journalist (David Thewlis, de viezige crimineel in het laatste seizoen van Fargo, op zijn best), dobbert hij stuurloos voor de kust van Argentinië.

Regisseur James Marsh (die Oscars won voor zijn documentaire Man on Wire en Stephen Hawking-biopic The Theory of Everything) is opmerkelijk scheutig met flashbacks, bedoeld om het drama in het heden te versterken. Dat levert de onhandige scène op waarin Crowhurst aan boord naar een broodrooster staart, gevolgd door een flashback waarin hij het apparaat krijgt van vrouw en kinderen, ‘zodat je aan ons denkt’. De vertelstructuur voorziet het degelijke The Mercy gaandeweg van een onnodig uitgespeld karakter: het voelt onnodig om tijdens een moment van geestelijke instorting een flashback te serveren waarin Crowhurst al voor vertrek toegeeft hoezeer hij naar zijn terugkeer verlangt.

Dat gependel naar het verleden, maar ook de telegrammen naar de journalist en de telefoongesprekjes met het thuisfront, halen bovendien de angel uit de zeilscènes. Uiteraard bestaat Crowhursts reis bij de gratie van zijn verhouding tot de buitenwereld, zo radicaal als een vrijwel woordeloze rechttoe-rechtaan overlevingszeiltocht als All is Lost (2013) hoeft The Mercy niet te zijn. Maar nu lijkt het soms alsof regisseur Marsh niet wíl dat zijn film spannend wordt. De mediadruk die Crowhurst voelde is een interessante factor in het verhaal, maar die wordt pas uitgespeeld als de film goed en wel is afgelopen.

Daar tegenover staat een excellente Colin Firth. Wanneer Crowhurst  tegen het slot wordt overmand door hallucinaties en ongeschoren, dronken als gefnuikte zeebonk over het dek zwalkt, maakt hij gebruik van de geboden ruimte om de film te dragen. Maar ook Firths bijdrage maakt haarfijn duidelijk: ergens in het opgeknipte The Mercy schuilt een betere film dan deze.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden