Recensie Rambo: Last Blood

Het lijkt of de tijd sinds de jaren tachtig heeft stilgestaan, niet alleen voor Rambo, vooral ook voor de makers ★★☆☆☆

Stoerheid heeft plaatsgemaakt voor cynisme. Liefhebbers van actiefilms hoeven daarmee geen genoegen te nemen. 

Sylvester Stallone als Rambo in Rambo: Last Blood.

Als John Rambo kwaad wordt, balt hij zijn vuisten tot zijn knokkels wit zien. Is hij woedend, dan gaat de Vietnamveteraan met dingen gooien, op de Texaanse ranch waar hij als zeventiger zijn dagen slijt. Een emmer, of een potje pillen waarmee hij zijn oorlogstrauma tracht te bezweren. Of, tegen het einde van dit vijfde en mogelijk laatste deel van de Rambo-reeks, het bloederige hart van een Mexicaanse vrouwenhandelaar die Rambo’s nichtje heeft ontvoerd, mishandeld en gedrogeerd. 

Dat laatste gebeurt pas wanneer de woede hem tot rücksichtsloze wraak- en vechtmachine heeft getransformeerd, zoals hij eerder na thuiskomst uit Vietnam een Amerikaanse politie-eenheid te lijf ging (First Blood, 1982), terugkeerde naar de oorlog om alsnog wat Vietcong in de pan te hakken (Rambo: First Blood Part II, 1985), vocht aan de zijde van de Afghaanse Mujahedin tegen de Russen (Rambo III, 1988) en jaren later optrad tegen het moordende en verkrachtende gruwelleger in Birma (Rambo, 2008). Je zou vermoeden dat de leeftijd van Rambovertolker en co-scenarist Sylvester Stallone de bloeddorst van zijn personage enigszins tempert – Stallone werd deze zomer 73 – maar dat is niet zo.

Ditmaal is Mexico brandhaard van dienst, hier verbeeld als een Trumpiaanse nachtmerrie: overal vuil op straat, huizen onder de graffiti, loerende blikken van getatoeëerde kale mannen op de eerste de beste straathoek. Gabrielle (Yvette Monreal), het nichtje in kwestie, is hier tegen de wil van oom Rambo op zoek naar haar vader, maar belandt al gauw in de handen van types met openhangende Hawaiiblouses die een netwerk van vrouwenhandel bestieren. Het is dus weer oorlog, in Rambo: Last Blood. Tot de laatste eendimensionale maniak in een van Rambo’s valstrikken is gerend, de laatste pijl is afgeschoten en het laatste hart is uitgerukt.

Wie een Rambofilm bespreekt, moet misschien niet mopperen over een gebrek aan verfijning, maar het valt op hoezeer de tijd niet alleen voor Rambo zelf heeft stilgestaan, maar ook voor de makers van de film. Die leveren doodleuk humorloze dialoog in de categorie ‘fuck you’, ‘no, fuck yóú’, een scène waarin Rambo valstrikken uitzet als in een extreem gewelddadige variant op Home Alone of The A-Team, met hier en daar een dosis bedenkelijk sentiment. De brute stoerheid van weleer heeft plaatsgemaakt voor regressie en cynisme. Wie weleens een actiefilm ziet die niet in de jaren tachtig is gemaakt en die ook niet opzichtig naar die periode verwijst, kan daarmee geen genoegen nemen.

Rambo: Last Blood

Actie

★★☆☆☆

Regie Adrian Grunberg.

Met Sylvester Stallone, Paz Vega, Yvette Monreal, Sergio Peris-Mencheta, Sheila Shah.

101 min., in 115 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden