'Het liefst vertellen ze je wat je wel en vooral níét mag doen'

Er waren tijden dat hij niet eens een dak boven zijn hoofd had, maar tegenwoordig geldt voor de Amerikaanse hiphop-ster Anderson .Paak: life's a beach. En dat hoor je aan zijn nieuwste plaat: allemaal kusjes op je oren.

Anderson .Paak

Zeker, The Dreamer, het laatste nummer op zijn album Malibu, is bedoeld om degenen die in nare omstandigheden verkeren, een hart onder de riem te steken. Rapper, zanger en muzikant Anderson .Paak dient als lichtend voorbeeld; een symbool van hoop als hij zingt: 'Dit liedje is voor alle kleine dromers en degenen die overal maling aan hebben.' Op zonnestralen glijd je het nummer binnen, terwijl een kinderkoor je aanspoort te blijven dromen. Want life's a beach en jij en je handdoek kunnen er languit gaan liggen.

Yep, zo voelt het voor Anderson .Paak op dit moment. Helemaal als je het vergelijkt met 'where I was coming from'. Anderson: 'Shitty bier drinken, shitty wiet roken, op andermans bank slapen omdat je geen baan meer hebt en de huur niet kunt betalen en elke dag spaghetti eten.'

Nu is hij een gevestigde naam. Hij heeft bijdragen geleverd aan het album The Documentary 2 van rapper The Game. Hij heeft een opvallende samenwerking achter de rug met de vermaarde hiphopproducer Dr. Dre.; voor diens soundtrack van de hiphopfilm Straight Outta Compton (2015) schreef hij mee aan maar liefst zes nummers. Begin dit jaar volgde zijn eigen album Malibu, een staalkaart van laidback westcoast hiphop en soul, waarop alles - de borrelende bas, de achtergrondkoortjes, de bepingelde piano en Andersons hese, soulvolle stem - klinkt alsof je oren gezoend worden. Je hoort de liefde en aandacht waarmee Malibu in elkaar is gezet.

Het album sloeg in als een bom en maakte van de 30-jarige Dre-protegé de nieuwe sensatie in de westcoast hiphopscene, met bewonderaars in hoge kringen. Beyoncé is fan en hij heeft al met Flying Lotus, de L.A.-koning van de alternatieve electronica, opnamen gemaakt. Op 2 juli staat hij met zijn band The Free Nationals op het Pitch Festival in Amsterdam.

Anderson .Paak was voorbestemd voor een muzikale carrière. Als 11-jarig jongetje kreeg Brandon Park Anderson (echte naam) van zijn stiefvader een drumstel. Het natuurtalent mocht na luttele maanden meedoen met de plaatselijke kerkband in Oxnard, Californië. Hij rapte al een beetje en later kwamen daar zang en toetsen bij.

Het duurde even voordat zijn muzikale carrière van de grond kwam. Pas vijf jaar geleden besloot hij zich professioneel met muziek bezig te houden. Hij begon platen uit te brengen onder het pseudoniem Breezy Lovejoy. Die brachten maar weinig op. Malibu is zijn tweede album onder zijn (min of meer) eigen naam. Je hoeft maar even in de teksten te vissen om wat van zijn worstelingen met zijn vroegere, harde leven mee te krijgen.

Compensatie

De eerste productie die Brandon Park Anderson onder de naam Anderson .Paak uitbracht, was de ep Cover Art uit in 2013. Een opmerkelijk kleinood, waarop hij van popklassiekers gloedvolle zwarte bewerkingen maakte. Een rauw en funky Seven Nation Army van The White Stripes, een hiphopversie van Neil Youngs Heart of Gold en een briljante, jazzy uitvoering van Toto's Hold the Line. Als concept was Cover Art een reactie op de praktijk van witte artiesten die in de jaren vijftig commercieel succes oogstten met herbewerkingen van nummers van zwarte artiesten zonder ze daarvoor te compenseren.

De gokverslaving van zijn Koreaanse moeder wordt aangestipt in The Bird, net als de gevangenschap van zijn zwarte vader, die een groot deel van Andersons jeugd besloeg - hij verdween uiteindelijk helemaal uit beeld. Anderson en zijn zusters werden deels opgevoed door de televisie die 24 uur per dag aanstond, omdat zijn alleenstaande moeder lange dagen op een aardbeienboerderij maakte.

En dan zit er in The Season/Carry Me nog een verwijzing naar de periode 2010-2011, toen Anderson op een wietplantage werkte in Santa Barbara om zichzelf, zijn vrouw en hun baby te onderhouden. Hij werd ontslagen en moest nieuw onderdak en inkomen zoeken.

Hij heeft een doel met zijn tekstuele ontboezemingen. 'Ik zing over die zaken als een erkenning van de worstelingen die je op je pad vindt. Of je wilt of niet, je moet erdoorheen.'

Bovendien vormen die verwijzingen naar moeders, ooms, zusters en vrienden een eerbetoon aan de mensen die een belangrijke rol in zijn leven hebben gespeeld. Zoals Shafiq Hussayn, van het alternatieve hiphopcollectief Sa-Ra in Los Angeles, die hem na de wietepisode op weg hielp door hem een baan als assistent en producer aan te bieden. Een keur aan gastoptredens op andermans albums was het resultaat, alsook zijn eerste uiterst gevarieerde eigen producties. Na zijn eerste album als Anderson .Paak begon hij op bescheiden schaal naam te maken. Maar vooralsnog waren de hoge heren in platenland niet bereid te investeren in een jongen wiens muziek alle kanten op ging.

Anderson: 'Het lijkt alsof iedereen in Los Angeles zich in één bepaalde scene ophoudt. Ik maakte nergens deel van uit, deed van alles zonder me op een bepaalde stijl te kunnen laten vastpinnen. Dat betekent haast automatisch dat je van niemand in de muziekbusiness aandacht krijgt. Ze weten niet wat ze met je aan moeten als ze je niet kunnen labelen. Het liefst vertellen ze wat je allemaal wel en vooral níét mag doen.'

Waarom zou hij zich daar iets van aantrekken? Geen van zijn helden liet zich beperken door een muzikale hokjesgeest: David Bowie, producer J Dilla, Stevie Wonder, The Beatles. 'Die mochten doen wat ze wilden: folk, rock, blues, Indiase muziek; waarom zou ik dat niet mogen?'

Misschien was er voor de zanger geen beter scenario denkbaar dan dat van de pleitbezorger met invloed: entree Dr. Dre. Hij heeft het verhaal over hun ontmoeting al zo vaak verteld dat hij op vriendelijke maar tikkie plichtmatige wijze nog eens uit de doeken doet hoe hij de protegé werd van een van de meest legendarische smaakmakers in hiphop.

Er was een telefoontje uit het niets van een hoge ome bij Aftermath, Dre's platenlabel. De man vroeg of Anderson geïnteresseerd was in een project met Dre. Hij had het nummer Suede gehoord, dat Anderson met beatmaker Knxwledge had gemaakt, en was danig onder de indruk. Er was wantrouwen bij Anderson: werd hij niet in de maling genomen? Uiteindelijk was er de ontmoeting met Dre zelf. Die luisterde in zijn studio driemaal naar Suede, hoorde dat het goed was en besloot ter plekke om met de jonge zanger-liedjesschrijver in zee te gaan voor het soundtrackalbum Compton.

Anderson .Paak Beeld Getty Images

Nee hoor, hij was geenszins overdonderd door de aanwezigheid van het westcoasthiphopzwaargewicht. Wat hem opviel én beviel was dat Dre na ruim dertig jaar in de business geenszins blasé was geworden en authentieke opwinding aan de dag legde voor nieuwe muziek, zíjn muziek.

'Het gaf me een hernieuwd zelfvertrouwen. Het voelde alsof de tijd rijp was, want door de samenwerking met Dre had ik de aandacht van een groter publiek, toegang tot andere muzikaal creatieven en voelde ik me zelfverzekerd en comfortabel genoeg om meer van mezelf bloot te geven op Malibu. Dit moest een groot statement worden.'

Dat werd het. Anderson werd opgemerkt. Tot op microniveau. Want altijd is er ook de vraag wat die punt daar zo onhandig doet tussen de namen Anderson en Paak. 'Die is er als symbool voor de aandacht voor het detail en als herinnering aan mezelf dat hard werken loont. Uiteindelijk betaalt het zich uit.'

Anderson .Paak & The Free Nationals staat op 2/7 op het Pitch Festival in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden