'Het leven heeft de laatste jaren een paar kogels op ons afgevuurd'

Van 's werelds coolste gitaargedreven bluesrockduo kreeg hij, de gitarist, de hand tussen de autodeur. Hoe maakte The Kills dan weer een nieuw album?

Zangeres Alison Mosshart: `The Kills is mijn leven, natuurlijk zat ik in de rats toen Jamie zijn hand blesseerde.' Beeld Kenneth Cappello
Zangeres Alison Mosshart: `The Kills is mijn leven, natuurlijk zat ik in de rats toen Jamie zijn hand blesseerde.'Beeld Kenneth Cappello

Het kan inbeelding zijn, maar het lijkt wel alsof de mannelijke, Engelse helft van rockduo The Kills, de verlopen-coole Jamie Hince (47), tijdens het gesprek af en toe dankbaar en opgelucht naar zijn linkerhand kijkt: godzijdank, ouwe vriend, je doet het nog.

Als je het niet zou weten van de ernstige handkwetsuur die Hince twee jaar lang uitschakelde, dan zou je het vermóéden, hier in het achterzaaltje van een buurtpub in de Londense wijk Dalston. De manier waarop hij zijn vingers beweegt, zijn vuist balt en weer ontspant: het zijn de handbewegingen van een man die zich is gaan realiseren dat zo'n vloeiend functionerende hand geen vanzelfsprekendheid is.

(Tekst gaat verder onder foto).

The Kills tijdens een liveoptreden. Beeld anp
The Kills tijdens een liveoptreden.Beeld anp

Hince was blij met élke Kills-plaat, maar met het in juni verschenen vijfde album Ash & Ice nog net even iets blijer, net als met het feit dat hij weer als gitarist op tournee kan. Volgende week speelt Jamie Hince op Lowlands, uiteraard samen met de vrouwelijke, Amerikaanse helft van The Kills: frontvrouw Alison Mosshart (37), die naast hem aan tafel zit.

Samen maken ze sinds 2000 garagerock van het type dat in de jaren daarna zeer populair zou worden: rauw, bluesy en in kleine bezetting uitgevoerd. Grommende, hortende gitaarriffs van Hince, met zang van Mosshart, een vurige vocale dochter van Patti Smith en PJ Harvey.

'Het leven heeft de laatste jaren een paar kogels op ons afgevuurd', zegt Hince. Even stilte. 'Nou ja, vooral op mij, eigenlijk.'

Thee Oh Sees

Behalve de meest productieve is het Amerikaanse Thee Oh Sees ook een van de beste, meest opwindende garagerockbands van het moment. Onder leiding van enig vast bandlid John Dwyer zijn de Thee Oh Sees met het te verschijnen A Weird Exits inmiddels toe aan album nummer vijftien. Daarop staan zoals gebruikelijk behalve garagekneiters ook uitstapjes richting psychedelica, voor de gemakkelijkste weg kiest Dwyer nooit. Als hij zijn dag heeft zijn hun optredens net zo opwindend als die van de Pixies destijds. Rock-'n-roll, surfgitaren en maniakale zang: Thee Oh Sees deinzen nergens voor terug. Zondag 21/08, 22.00 uur, India.

Hij moet haast wel doelen op zijn scheiding van fotomodel Kate Moss. Hij weidt er niet over uit en verwijst er slechts in algemene termen naar, al was het maar omdat het huwelijk nog niet formeel is ontbonden en de 'vechtscheiding' nog een juridisch staartje kan krijgen. De implosie van hun huwelijk (juli 2015) werd door de Britse roddelpers zo mogelijk nog breder uitgemeten dan de voltrekking ervan (juli 2011). De hele episode paste keurig tussen de Kills-albums Blood Pressures (2011) en Ash & Ice in.

'2016 moest maar eens een beter jaar worden dan de drie voorgaande', zegt Hince.

De nachtmerrie van elke gitarist voltrok zich ergens in 2013. Autoportier. Linkerhand ertussen. Krak. Vijf, zes operaties waren noodzakelijk. De pees in zijn middelvinger viel niet meer te redden. Nog een gelukje dat hij een rechtshandige gitarist is, maar hij moest wel opnieuw gitaar leren spelen: het werk op de gitaarhals verricht hij nu met drie vingers. Vreesde hij dat hij nooit meer zou kunnen spelen?

'Nee, zelden', zegt Hince.

'Nou, ik anders wel', zegt Mosshart naast hem.

'Een soort Massive Attack'

'Tijdens zo'n revalidatie leer je dingen over jezelf', zegt Hince. 'Ik heb geleerd dat ik een optimist ben. Strijdbaar als het erop aankomt. Toen mijn hand nog ingepakt zat, kocht ik instrumenten die je met één hand kunt bespelen. Daarna pakte ik mijn gitaar weer op en dacht ik: dit gaat me lukken, dan maar met een vingertje minder. Ik zag een documentaire over de gitarist Les Paul, die in 1948 zijn arm verbrijzelde bij een auto-ongeluk. Amputatie leek onvermijdelijk, maar ze konden zijn elleboog op slot zetten, waarna hij weer kon leren spelen.

'Ik ben er steeds van overtuigd geweest dat The Kills in een bepaalde vorm door zouden gaan. Ik dacht: als ik geen gitaar meer kan spelen, dan worden we gewoon een soort Massive Attack.'

'Dat zal allemaal best', zegt Mosshart, 'maar ik heb gejankt van opluchting toen ik hem weer gitaar zag spelen.'

Broederliefde

Tussen spraakmakende Amerikaanse rappers als Travis Scott en Anderson .Paak is er ook dit jaar op Lowlands weer veel ruimte voor Nederlandse vakbroeders als Hef en Sevn Alias. Maar het meest kijken we toch uit naar Broederliefde.

Met hun album Hard Work Pays Off 2 staan ze al wekenlang fier op de eerste plaats. Hier zijn ze populairder dan Drake. Logisch dat de vijf vrienden uit Spangen daarvoor op Lowlands met een mooie festivalplek worden beloond. Het belooft in de Heineken-tent een groot feest te worden als ze hun streamrecordsbrekende hits als Ik Was Al Binnen en Jungle droppen.
Zaterdag 20/08, 14.45 uur, Heineken.

Terwijl Hince worstelde, had Mosshart heel wat opbeurender zaken aan haar hoofd. Ze mocht voor het eerst exposeren als schilder, in de Joseph Gross Gallery in New York. Ze verhuisde naar Nashville, Tennessee, en werd daar gelukkig. Ze nam maar weer eens een album op (Dodge and Burn, 2015) met de bluesy rockgroep The Dead Weather, haar tweede band, met Jack White.

'Met The Dead Weather heb ik nu drie platen gemaakt en een vierde komt er vast en zeker wel, maar dat blijft toch een zijproject, dat we af en toe weer eens tot leven wekken. The Kills is heel anders: méér dan een band, mijn levensvervulling sinds mijn 20ste, mijn bloedgroep. Vind je het gek dat ik in de rats zat?'

Toen Hince en Mosshart (hun Kills-pseudoniemen 'Hotel' en 'VV' lijken in onbruik geraakt) eindelijk weer samen aan de slag konden in Hince' tijdelijke woonplaats Hollywood, hadden ze bij elkaar 120 songs geschreven. Hince maakte bij het schrijven gebruik van elektronisch instrumentarium, waardoor het veelzijdige Ash & Ice subtiel maar goed merkbaar afwijkt van de garagerock van eerdere albums: het vertrekpunt van de songs is vaker een elektronisch ritme en, verklaarbaar gezien de ontstaansgeschiedenis, minder vaak een gitaarriff, al kon Hince de plaat uiteindelijk wel 'inkleuren' met dat instrument.

Hince, met een knipoog: 'De gitaar heeft het moeilijk. Hij is bezig zijn dominante rol in de popmuziek te verliezen. Een gitaar is duur, een versterker is duur, je zeult je een ongeluk met die spullen. Een gitaarband is iets voor rijkeluiskindjes geworden. Kids uit de arbeidersklasse downloaden gewoon illegale software en maken muziek achter hun computer. Toen ik hem eenmaal weer kon bespelen, vond ik dat ik mijn gitaar niet kon negeren. Hij verdiende mijn trouw.'

Alisson Mosshart. Beeld anp
Alisson Mosshart.Beeld anp

'Een rare, verwarrende plaat'

Tekstueel is Ash & Ice, in de woorden van Hince, 'een rare, verwarrende plaat' geworden. Aan reflectieve songs als Days of Why and Now en Doing It To Death hoor je dat Mosshart ongebruikelijk veel tijd heeft gehad om na te denken over haar leven, de band en waar het allemaal heen moet: 'I know we gotta slow it down (...) and you know we can't stop it now.'

That Love lijkt over Hince' rumoerige scheiding van Kate Moss te gaan ('It's over now/ That love you're in is a fucking joke'), terwijl Siberian Nights teruggrijpt op de reis die hij maakte met de Trans Siberië Express, helemaal van Moskou naar Wladiwostok. Veel van zijn teksten schreef hij aan boord van die trein.

'Stel je er geen ouderwetse glamour bij voor, zoals bij de Oriënt Express. De reis met de Trans Siberië Express is een erg onromantische. Weinig toeristen rijden de hele route, het is gewoon een drukke forensentrein: de meeste mensen rijden maar een stukje mee. Veel soldaten aan boord. Geen mens spreekt Engels. Ik was moederziel alleen, er niet op uit om me te vermaken als een toerist. Ik wilde schrijven.'

Mosshart grinnikt. 'En ik ondertussen maar denken: ik zou niet weten wat ik moest zonder The Kills. Ik zou me werkelijk geen raad weten. Misschien is dat besef juist de grote winst van dit album.'

Lowlandsduo's

Een decennium geleden was (met dank aan White Stripes, Black Keys en The Kills) het rockduo in de mode, maar de tijden zijn veranderd: de duo's op het affiche van Lowlands 2016 maken vrijwel uitsluitend elektronische popmuziek, van de Londense broertjes Disclosure tot mannelijke danceduo's als Tale Of Us (Duitsland), Cassius (Frankrijk), Hermitude (Australië) en Weval (Nederland). De enige in het oog springende m/v-duo's treffen we aan in de categorie 'alt-R&B': de Engelse groepen Oh Wonder en AlunaGeorge, al blijft de mannelijke AlunaGeorge-helft sinds kort liever onzichtbaar in de coulissen. Rockduo's? Het Nederlandse duo Bombay Show Pig is nu het trio Bombay. The Last Shadow Puppets en Whitney hebben weliswaar een duo als harde kern, maar bestaan uit meer leden. The Kills zijn de enige rockband met slechts twee officiële leden, maar zelfs zij spelen een beetje vals: ze nemen twee man ondersteunend personeel mee op tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden