tv-recensieJulien Althuisius

Het leven conserveert niemand en we takelen allemaal af, dat is de les van Baywatch

Bij gebrek aan interessanter televisie zette ik de allereerste aflevering van Baywatch op. De serie, die begin jaren negentig werd uitgezonden op RTL 4, staat sinds woensdag op Videoland. ‘Panic at Malibu Pier’ was nog geen twintig seconden onderweg of ik verdween in een David Hasselhoff-vormig wormgat. De drumbreak, het beeld van de oceaan dat langzaam van troebel naar scherp gaat, het pianoriedeltje. Some people stand in the darkness, afraid to step into the light. Hoog uitgesneden bikinibroekjes, een man met een rode zwembroek en rode reddingsboei duikt een golf in, in slowmotion. Iemand springt uit een helikopter, in slowmotion. En daar is Hij. David Hasselhoff, bloedserieus, in rode zwembroek, rennend door de branding. Slowmotion. I’ll be ready. Nog meer mensen, mannen en vrouwen, ze rennen, allemaal in slowmotion. Billy Warlock, die Eddie speelt, slaat tegen een boksbal. Pianosolo. Erika Eleniak, in rood badpak, loopt rustig over het strand. Achter haar gaat de zon onder. Ze kijkt in de camera, naar mij en ik ben weer in mijn ouderlijk huis, op de bank, met een bakje chips. En alles is oké.

David Hasselhoff als Mitch Buchanon in Baywatch.Beeld Videoland

In die eerste aflevering, die liefst anderhalf uur duurt, hoort de ervaren strandwacht Mitch Buchanon (Hasselhoff) dat zijn vrouw de volledige voogdij over hun zoon eist, probeert een jong meisje zelfmoord te plegen en wordt ze vervolgens obsessief verliefd op de man die haar redt en moet een oudere strandwacht verplicht met pensioen. Maar dat doet er allemaal niet toe. En heeft er nooit toe gedaan. Baywatch ging nooit om het verhaal, maar om de vervoering. Het was de verbeelding van de Amerikaanse droom, met gebeeldhouwde, gebronsde lijven, spanning, heldendom, kameraadschap, de belofte van seks, Wayfarers en eeuwige zomer. Het was de optimistische, zonnige tegenhanger van cynische tijdgenoten Less Than Zero en Bright Lights, Big City. Door Baywatch wilde ik lid worden van de reddingsbrigade, een rode zwembroek dragen en vooral in slowmotion door de branding rennen, het liefst met een knappe drenkeling in mijn armen.

Nu, zo’n dertig jaar later, wil ik dat nog steeds wel. Maar Baywatch beroert nu vooral op een andere manier. Het is hapklare nostalgie. Een oprijlaan naar een tijd waarin alles simpeler, overzichtelijker en veiliger leek. Ik verbrak die betovering door op te zoeken hoe sommige van de hoofdrolspelers er nu uitzien. Natuurlijk, dertig jaar is lang, maar goeiedag, wat is David Hasselhoff oud geworden. En Erika Eleniak ook. Jeremy Jackson, die het schattige zoontje van Hasselhoff speelde, heeft een paar jaar geleden een vrouw neergestoken. Hallo. Het leven conserveert niemand en we takelen allemaal af. Dat is de les van Baywatch. Het herinnert je eraan dat er een tijd in je leven is waarin de zon het felst schijnt, de zee schittert, je onsterfelijk bent en alles kleur heeft, met seks geladen is, snel gaat en tegelijkertijd eeuwig is. En dat dat allemaal weer voorbijgaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden