ColumnArthur van Amerongen

Het leek wel of ze in Rotterdam nog nooit van covid-19 hadden gehoord

Kort voor ik naar Rotterdam vloog vanwege een boekpresentatie, zag ik op Dumpert een filmpje met in de hoofdrol een meneer die in een vertrekkend vliegtuig (vlucht Faro-Eindhoven) weigerde zijn mondkapje om te doen. Hij schoffeerde de stewardess en sloeg kreten uit als: ik moet helemaal niks! Heb jij die regels bepaald? 

De man zag er verzorgd uit en leek mij verder volledig bij zinnen.

Het voorval ontaardde in een rellette en ik had medelijden met het geduldige personeel van Transavia. 

Uiteindelijk mocht de opstandige Brabo niet mee naar Lampegat en werd hij gevankelijk weggevoerd door de Portugese politie, waar je geen geintjes mee moet uithalen tenzij je nader wilt kennismaken met de matrak. 

Merkwaardig genoeg hing het mondkapje gewoon onder zijn kin. Daar snap ik geen biet van. Vermoedelijk had de querulant meer respect voor de strenge en klaarheldere Portugese coronawet (op luchthavens en in de publieke sector, postkantoren en supermarkten is de máscara verplicht, astronomische boete bij nalatigheid) gehad dan voor de volstrekt onnavolgbare en onlogische Nederlandse regels. 

Ik sta in de Rolodex van het Mediapark al decennia te boek als anarcho-liberaal. In mijn gastland Portugal echter respecteer ik het gezag en ben ik dociel als een circuspoedel. Vooruit, ik overtreed de opiumwet weleens als ik wat te vieren heb, maar hang dat niet aan de grote klok.

Beeld Gabriël Kousbroek

Ik draag dus al een half jaar braaf het mondkapje op plekken waar het verplicht is. 

In Rotterdam schrok ik mij daarom een hoedje, want het leek wel of ze er nog nooit van covid-19 hadden gehoord, al was het bevrijdend om onbeschermd drop, hagelslag en rookworsten te hamsteren bij de Appie. 

Tijdens de presentatie van het Trump-boek van Hans van Willigenburg droeg niemand een kapje maar een en ander speelde zich dan ook buiten af, op het terras van café Rotterdam aan de Maas. 

Het was zalig weer en ik hoorde iemand zeggen: oudewijvenzomer. 

Ik kende die uitdrukking niet, net zoals ik nog nooit van het jeukwoord huidhonger had gehoord.

Wat een mazzel dat ik zo kort voor de tweede lockdown in welhaast tropische sferen mijn dierbaren mocht knuffelen, na een half jaar huidvrees. 

Op de terugvlucht dacht ik, in een bomvolle kist tussen hoestende bejaarden:  hoe zou het met die Brabo zijn afgelopen? Zou hij een van die wappies zijn die het virus bagatelliseren of ontkennen? 

En toen zag ik, veilig terug in Villa Vischlucht, de nieuwe RIVM-cijfertjes...

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden