Het lastigste van na afloop van de griep terugkeren op Kantoor, is dat je denkt dat iedereen je heel erg heeft gemist

Kantoorleven

Columnist Jacq. Veldman schrijft wekelijks over het kantoorleven, dat ze uit eigen ervaring kent.

Op het hoogtepunt van de ziekte was het een kwestie van floaten in een geschift universum waarin alles klopte en niets iets uitmaakte. Maar op de vierde dag stopte plots het ijlen. Het licht werd te fel, het bed veel te hard en mijn armzalige gedachten volgden weer hun gebruikelijke doodlopende paden. Woest had ik de dekens van me af geworpen.

Het lastigste van na afloop van de griep terugkeren op Kantoor, is dat je denkt dat iedereen je heel erg heeft gemist. Ik was er blind van uitgegaan dat mijn collega's de lange week van mijn ziekte hadden doorgebracht in een soort lamlendig kantoorvacuüm waarin vooral naar buiten werd gestaard. Werd er nog een beetje gelachen? Nee. Was er sprake van intelligent leven? Nope. En het allerergst: omdat ik hen niet te pas en te onpas had onderbroken in hun gedachten, hadden zij de tijd gehad deze gedachten af te denken. Helemaal tot het einde aan toe. Dit was niemand goed bevallen. Men was gaan zweten. Men kreeg angsten. Of nou ja, men was radeloos.

Wel. Men was helemáál niet radeloos. Men had het zelfs bijzonder gezellig toen ik de zware deur van mijn werkkamer moeizaam openduwde met mijn door de griep opgegeten spieren. Misschien kwam ik op een slecht moment, maar mijn ene collega hinnikte als een paard. Mijn andere collega lag onmachtig van het lachen voorover op haar bureau. Haar donkere haren lagen over het toetsenbord uitgespreid. En men bleek zowaar ook beslissingen te hebben genomen in de afgelopen week. Natuurlijk, het waren domme beslissingen - maar het wáren beslissingen. Niemand had gedacht: laten we in godsnaam wachten tot ze terug is. Misschien had men juist besloten dat nú het moment was.

Verder behaagde het een andere collega zijn arm te breken door over een stoeptegel te struikelen, nét op de dag dat ik terugkwam. Dus toen ging het alleen nog maar dáárover. Goed ziek van.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.