Tv-recensie

Het laatste bastion der rentenierende lanterfanters is te bewonderen in Blauw Bloed

Tv-recensie

Werkloosheid is een bedreiging voor de sociale cohesie van een samenleving, daarover zijn zowel linkse als rechtse politici het wel eens. Toch werd in andere tijden heel anders tegen werkloosheid aangekeken. Zo liet men in de Oudheid het werk over aan slaven en had de adel in de Middeleeuwen de factor arbeid geoutsourcet aan horigen en lijfeigenen. Dat was niet altijd even gemakkelijk: van graaf Tolstoj is bekend dat hij moest huilen toen hij zag hoe hard lijfeigenen moesten werken.

Van alle vrijgestelden voerde de Engelse landadel vermoedelijk het allerminste uit. Het is dan ook niet toevallig dat die alle tijd heeft gehad de modewereld te verrijken met excentrieke uitvindingen als de spencer en de sjamberloek. In de serie Downton Abbey kan men zien hoe hun adellijke en niet-adellijke nazaten wanhopige pogingen doen om een kasteel, met hofhouding en al, draaiende te houden. Ook hier is werken uitbesteed aan personeel. Zelf doet men niets anders dan rondhangen, leuteren, konkelen en bezwangeren. Dat levert in elk geval heerlijk televisiedrama op.

De Nederlandse adel spreekt minder tot de verbeelding, maar gelukkig hebben wij een heer van stand in de persoon van Olivier B. Bommel. Niemand heeft hem ooit zien werken, maar samen met Tom Poes beleefde hij avonturen, dat was zijn corebusiness.

Het laatste bastion der rentenierende lanterfanters, flierefluiters en nietsnutten is al enkele jaren te bewonderen in het EO-programma Blauw Bloed. Ik ben een groot fan van dat programma, niet in de laatste plaats vanwege presentator Jeroen Snel. Zo op het oog ontbreekt het Jeroen Snel aan alle snuggerheid, maar dat is slechts schijn. In werkelijkheid is Snel een topjournalist die zijn eigen onnozelheid met verve speelt. Er is geen aflevering of Snel weet op werkelijk geraffineerde wijze elke kritische vraag te omzeilen. Het is daarbij verdomd knap dat hij nimmer uit zijn rol valt. Een journalist met minder talent zou het op den duur misschien knellend vinden om telkens als de domme August te moeten optreden, maar Jeroen Snel heeft zichzelf helemaal vereenzelvigd met de kijker die razendbenieuwd is naar het deux-pièces dat koningin Letizia van Spanje nu weer heeft gedragen.

Dit weekend werd een nieuw televisieseizoen van Blauw Bloed ingeluid en wat mij betreft vormde het gesprek met prins Felix van Luxemburg en diens vrouw Claire een nauwelijks nog te overtreffen hoogtepunt. Mocht u het hebben gemist, dan moet u het beslist terugzien op Uitzending Gemist.

Plaats van handeling was een landgoed in Zuid-Frankrijk, dat voorzien is van een paradijselijke vijver met waterlelies en kwakende kikkers. Het paar gebruikt deze plek om in alle stilte tot rust te komen. Je vraagt je wel af wáárvan deze mensen in godsnaam tot rust moeten komen, maar aan de andere kant zegt een oude wet dat mensen die nooit iets uitvoeren tegelijkertijd nergens tijd voor hebben. Niets doen schijnt een tijdverslindende bezigheid te zijn, zoveel wordt wel duidelijk in Blauw Bloed.

Helemaal niets doet prins Felix nou ook weer niet. Zo zagen wij hem tussen de wijnvaten lopen, want op zijn landgoed wordt ook gebotteld. Jeroen Snel stelde tevreden vast dat de prins ook 'de liefde tot de druif' heeft gevonden. Sommige mensen hebben werkelijk alles.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.