AlbumrecensieDas Lied von der Erde

Het laatste album van Reinbert de Leeuw beklemtoont de onvermijdelijke dood ★★★★☆

Reinbert de Leeuw moest en zou dit album opnemen. Dat deed hij, in de dagen rond de jaarwisseling. Anderhalve maand later overleed hij. De dirigent, pianist en componist stortte zich voor zijn laatste klinkende document op Das Lied von der Erde van Gustav Mahler.

De Leeuws arrangement voor kamerbezetting voerde hij al eerder uit met het Belgische ensemble Het Collectief. Het geluid van de vijftien musici doet nauwelijks onder voor de orkestrale tsunami die de zangstem normaal gesproken overspoelt in het eerste van de zes liederen, Das Trinklied. Tenor Yves Saelens, sterk en soepel van stem, is de klagende dronkaard: de natuur begint telkens opnieuw, wij mensen verdwijnen gewoon in het niets.

De instrumentatie van De Leeuw beklemtoont de onvermijdelijke dood door gebruik van het ijselijke, tegelijk troostrijke harmonium en behoud van de knallende harpsnaren in Der Abschied. De uiteindelijke gelatenheid klinkt lucide. De schoonheid is een herinnering en dan: niets.

Reinbert de Leeuw

Das Lied von der Erde

Klassiek

★★★★☆

Alpha

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden