AlbumrecensieLianne La Havas

Het knappe derde album van Lianne La Havas is het verslag van een emotionele reis ★★★★☆

Lianne La Havas – Lianne La Havas

In februari verscheen Bittersweet van de Engelse Lianne La Havas, over het einde van een liefdesrelatie: geen woede of verwijten, het werkt gewoon niet meer. ‘Bittersweet summer rain, I’m born again, all my broken pieces.’

Haar derde album begint én eindigt ermee. Het is het verhaal van een liefde, chronologisch verteld, van ‘the pure joy when a girl meets a boy’ tot de overgave (Green Papaya), van de eerste twijfels (al snel, in Can’t Fight) tot het besef dat het over is, in Courage. Aan het eind klinkt Bittersweet verdrietiger dan aan het begin.

Het is een knap geconstrueerde liefdesvertelling, waarin de Londense ons alles biedt dat we al van haar kenden (haar sensuele, jazzy stem, haar soepele gitaarspel, haar amalgaam van folk, soul en jazz als warme karamel) maar ook veel nieuws: voor het eerst maakte ze een album met een verhaal, het verslag van een emotionele reis.

De bezongen gevoelens worden gaandeweg complexer en minder prettig. La Havas vangt ze in steeds iets ‘moeilijker’ liedjes: een pulserend, tikkend jazzritme als in het vloeibare Sour Flower hoorden we bij haar niet eerder, nadat ze haar wanhoop al voelbaar heeft gemaakt in de Radiohead-cover Weird Fishes.

Bittersweet zou een voor de hand liggende albumtitel zijn geweest, maar ze koos een betere: Lianne La Havas, haar eerste album dat net zo slim en gelaagd is als de afzender ervan.

Lianne La Havas

Lianne La Havas

Pop

★★★★☆

Warner

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden