Het knalt als vanouds in Call of Duty: Vanguard, maar de vernieuwing is ver te zoeken ★★★☆☆

Vanguard is de jongste aflevering in de reeks oorlogsgames onder de vlag van Call of Duty. Aan de formule is nauwelijks iets gewijzigd. Het levert niet per se een slechte game op, hooguit eentje die verzuimt te verrassen.

De Russische scherpschutter Polina Petrova is verreweg de meest boeiende personage in Vanguard. Beeld Sledgehammer
De Russische scherpschutter Polina Petrova is verreweg de meest boeiende personage in Vanguard.Beeld Sledgehammer

Het laatste schot mag dan in werkelijkheid 76 jaar geleden zijn gevallen, in films en in games woedt de Tweede Wereldoorlog gewoon voort. Zoals in Vanguard, de jongste aflevering in de jaarlijkse Call of Duty-reeks.

Liefhebbers van de serie krijgen precies voorgeschoteld wat ze gewend zijn. We schieten, we vliegen, we klimmen en we klauteren terwijl de brokstukken en lichaamsdelen ons om de oren vliegen tegen een vertrouwd decor.

Vanguard, zoals gebruikelijk bij Call of Duty, is eigenlijk drie games in één doosje. Er is een zinderend avontuur van ruim zes uur dat gamers solo uitspelen, een schietfestijn met zombies als kanonnenvoer en een multiplayer-modus, met twintig omgevingen (maps in gamersjargon) waarin ze individueel of in teamverband elkaar over de kling moeten jagen om verschillende doelen te bereiken – zoals als laatste man overeind blijven.

Ook in andere opzichten wijkt Vanguard niet af van de formule van Call of Duty: platte personages, dialogen die stijf staan van de clichés en een verhaal dat om vele scheppen zout vraagt. Dat hoeft allemaal uren-, dagen- of wekenlang vermaak niet in de weg te staan. Met de juiste mindset biedt Vanguard voldoende verstrooiing om gamers van de straat te houden tot volgend jaar november – als de volgende Call of Duty zich aandient. Die zal zich, zoals de driejaarlijks cyclus van dit merk voorschrijft, in een meer nabije tijd of in de toekomst afspelen.

In de nadagen van hun derde rijk hadden de nazi's een gebrek aan alles: hier gebruiken twee soldaten zwabbers als gelaatsbedekking. Beeld Sledgehammer
In de nadagen van hun derde rijk hadden de nazi's een gebrek aan alles: hier gebruiken twee soldaten zwabbers als gelaatsbedekking.Beeld Sledgehammer

Tarantino

Ontwikkelaar Sledgehammer mag er graag op hameren dat Vanguard in historische realiteit is geworteld. Maar realiteit vliegt al in de eerste scène de deur uit als we in 1945 op een trein belanden die langs een brandend Hamburg dendert, afgeladen met nazi’s en wapens.

We blijken letterlijk het vijfde – en snel sneuvelende - wiel te zijn van een elitecommando dat op pad is gestuurd om snode plannen van de nazi’s te saboteren. Zowel in omvang – drie mannen en een vrouw – als in zijn samenstelling - een Brit van kleur (!), een Amerikaan, een Australiër en een Russin – is deze eenheid net zo geloofwaardig als het joodse wraak-eskader uit Quentin Tarantino’s Inglorious Basterds.

De personages zijn op bestaande oorlogshelden gebaseerd – al had de echte Charles Upham een Nieuw-Zeelands paspoort en geen Australisch zoals in de game.

Het bonte kwartet valt binnen de kortste keren in Duitse handen. Dat is het startsein voor een reeks van flashbacks, waarin elke militair vertelt hoe het lot hem of haar heeft gebracht. Die herinneringen voeren langs de Franse stad Caen ten tijde van operatie Overlord, ofwel de geallieerde invasie van Normandië (1944), langs de slag om Stalingrad (1942), de zeeslag bij Midway (1942) en de slag om El Alamein (idem in 1942).

Van alle vertellingen is de meest boeiende die met Polina Petrova, een vrouwelijke arts die zich ontpopt tot de beste scherpschutter van het Rode Leger tijdens het beleg van Stalingrad. Misschien had Sledgehammer er beter aan gedaan het solo-avontuur helemaal rond haar op te bouwen. Nu krijgt Vanguard niet de kans om boven het niveau van de gemiddelde soldatenfilm uit Hollywood uit te stijgen.

Een kwartet onwaarschijnlijke oorlogshelden in Vanguard, de nieuwste Call of Duty. Beeld Sledgehammer
Een kwartet onwaarschijnlijke oorlogshelden in Vanguard, de nieuwste Call of Duty.Beeld Sledgehammer

Zombies

De fanatieke gamers zullen snel doorspoelen naar het multiplayer-segment, waarbij de zombie-modus de grootste verandering – maar niet per se een verbetering – heeft ondergaan.

Het recept bestaat nog steeds uit spelers die in teamverband zich door wagonladingen ondoden knokken. Maar in vorige edities viel er vooruitgang te boeken door elke nieuwe ronde de aanval van de strompelende griezels af te slaan. Nu moeten we doelen bereiken, zoals met een patrouille-missie waarin we achter een gloeiend object moeten aandribbelen of een queeste waarin we objecten moeten oogsten die gevallen zombies achterlaten en die in een vurige obelisk opstoken. Het is een vernieuwing die veel vaart haalt uit de gevechten.

Call of Duty: Vanguard voelt aan als voor de tigste keer naar The Longest Day (uit 1963) kijken: je weet precies wat je kunt verwachten (John Wayne zonder paard) en toch blijft de boel boeien.

Call of Duty: Vanguard is verschenen voor Windows, PlayStation 4 en 5, Xbox Series X|S en One.

Als zombies zijn de nazi's misschien wel nog griezeliger. Beeld Sledgehammer
Als zombies zijn de nazi's misschien wel nog griezeliger.Beeld Sledgehammer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden