Het klinkt nergens naar bij These New Puritans

These New PuritansBeeld Persfoto

Een popbandje laten spelen, inclusief het popbandjesinstrumentarium, naast een lijvig orkest: dat blijft een gewaagde onderneming. Soms gaat het goed. Gitarist en componist Bryce Dessner van The National is er een meester in, zoals hij eens liet horen in het Amsterdamse Muziektheater, samen met Sufjan Stevens en Nico Muhly. En het mixfestival Cross-linx, voor pop en klassiek, kan er ook wat van. Daar imponeerden bijvoorbeeld Patrick Watson en Amsterdam Sinfonietta met hemels gespeelde orkestrale popmuziek.

Cruciaal is de versmelting van het geluid: hoe mengen de gitaren, de bas en de drums met het koper en het warme bad van de strijkers. En is de muziek voor die combinatie geschreven of tuigt men het bandgeluid maar wat op met dat setje strijkers?

Dat het in het Amsterdamse Muziekgebouw aan 't IJ mislukt, bij het kleinschalige festival The Rest Is Noise, is opmerkelijk. Want de headliner van deze lange avond, het Britse These New Puritans, is eigenlijk geen popbandje meer te noemen. Op hun album Field of Reeds van vorig jaar toonde het trio zich een neoklassiek gezelschap met ongrijpbare poëtische muziek, gedragen door de mijmerende voordracht van Jack Barnett en vrijelijk gecomponeerd, hedendaags klassiek. Plus heel veel onorthodoxe percussie, waarbij iedere klap op de juiste plek leek te vallen. Field of Reeds was ook een echt studioplaat, vervaardigd met de wonderlijkste opnametechnieken zelfs het klapwieken van een roofvogel werd ingezet.

Iedere subtiliteit aan flarden

Je zou verwachten dat deze perfectionistische club mensen, inclusief het Berlijnse orkest Stargaze en de dirigent André de Ridder, een ragfijne live-uitvoering kan geven van het onspeelbaar geachte Field of Reeds. Maar al bij het tweede nummer Fragment Two gaat het fout. Het piano-intro klinkt gruwelijk bot, de strijkers onbedoeld schrijnend en, erger: de drums meppen iedere eventuele muzikale subtiliteit aan flarden.

Al wil je nog zo graag dat het anders is: het klinkt nergens naar. Geen moment vallen toetsen en gitaren samen met de viool- of kopersectie en steeds banjeren die verdomde drums wreed door het orkestgeluid, ook als zich halverwege het concert achterop het podium nog twee handenvol koorleden melden. Ligt het aan de akoestiek van de zaal, aan een beroerde soundcheck? Wie heeft hier verzaakt?

Dat van de fraaie dichtregels van Barnett in deze kakofonie echt werkelijk geen enkel woord is te verstaan, doet er dan al bijna niet meer toe. Barnett wauwelt zich door de teksten heen, er is geen touw aan vast te knopen. Zo bouwen These New Puritans met een stuk of dertig orkestleden een dik uur aan een deceptie van de buitencategorie.

These New Puritans, gezien: 19/09 Muziekgebouw aan 't IJ, Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden