Boekrecensie Suzanne Schötz

Het kattenboek van Suzanne Schötz probeert zowel wetenschappelijk als populair te zijn, wat niet helemaal lukt (twee sterren)

De geheime taal van katten! Och, als we die toch konden verstaan; dat moet de droom zijn van elke kattenliefhebber. 

Beeld rv

Susanne Schötz: De geheime taal van katten

Cossee; 224 pagina’s; € 19,99.

Het is die belofte, zo vermoed ik, waarmee dit boek van de Zweedse hoogleraar fonetiek Susanne Schötz een wereldwijde bestseller is geworden. Maar ik kan de opgewonden lezer direct uit de droom helpen; ondanks Schötz’ diepgravende fonetische research en minutieuze wetenschappelijke rapportage weet je bij het dichtslaan van dit boek niet bijster veel meer over de kat. Terwijl je je toch moedig door een verbijsterende hoeveelheid data, tabellen, vaktermen, audiofragmenten en onderzoeksresultaten hebt geploegd.

Het probleem van dit boek is dat het op twee gedachten hinkt: het wil enerzijds een echte wetenschappelijke studie zijn, en anderzijds een vrolijk populair-wetenschappelijk boekje voor een breed publiek. Vooral dat laatste mislukt. Gaat de beschrijving van vocalen, notering van frequenties en de fonetische omschrijving van diverse kattenklanken aan het slot van ieder hoofdstuk op den duur enigszins vervelen, de persoonlijke anekdotes waarmee Schötz het geheel probeert te verluchtigen maken het niet veel beter, hoe aaibaar haar onderwerp ook is. De auteur aarzelt qua toon tussen serieuze onderzoeker en koddig kattenvrouwtje. Ze heeft er zelf vijf, en daar is ze erg dol op, blijkt: elke passage over Donny, Rocky of Turbo krijgt het plechtige aura van een heiligverklaring: kijk toch eens wat die pluizige doerak nu weer uitspookt! Het ontbreekt de auteur (of de vertaler) geheel aan ironische distantie, en, nou ja, humor. Al zijn haar hoofdpersonen soms natuurlijk behoorlijk grappig, ondanks zichzelf. Dat is nu juist het leuke van de kat.

Misschien valt er voor de doorsneeliefhebber op het gebied van kattencommunicatie gewoon niet zo veel bij te leren – behalve dan het onderscheid tussen lange en korte vocalen. Proefondervindelijk kan ik bij mijn kat zeer helder een minimum aan overzichtelijke wensen onderscheiden. Brokjes. Schone bak. Naar buiten. Op schoot – en dit in diverse gradaties van urgentie, die hij doorgaans op niet mis te verstane wijze uit. Nee, wat de kat ons wil zeggen, daar is niks geheims aan.  

Boekenchef Wilma de Rek: ‘Een roman is goed als je erin wilt blijven wonen’

Hoe schrijf je een recensie van een boek? En wat is nou eigenlijk een goed boek? Wilma de Rek, chef van de boekenredactie van de Volkskrant: ‘Je kunt niet zeggen dat een boek goed of slecht is.’ Lees hier het interview.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.