Recensie Documentaire

Het is niet moeilijk om als kijker zelf ook verliefd te worden op de hulphonden die in Buddy de hoofdrol spelen (vier sterren)

Heddy Honigmanns documentaire gaat over het diepe geluk dat deze dieren brengen. 

Buddy Beeld eenmalig K2 - filmbeeld

Ze helpen hun baasjes bij het uit- en aankleden, bij het boodschappen doen en zelfs bij een injectie. Ze lijken werkelijk alles te kunnen, de hulphonden die in de documentaire Buddy centraal staan.

Cineast Heddy Honigmann volgt zes baasjes en hun honden, van de blinde psycholoog Hans en zijn maatje Missy tot de aan een rolstoel gekluisterde Annebel en haar viervoetige metalliefhebber Kay. Steeds toont Honigmann (Crazy, Forever, Om de wereld in 50 concerten) de dagelijkse routine van de verzorging, ook met nachtcamera’s, die bijvoorbeeld vastleggen hoe golden doodle Kaiko zijn bazin Erna helpt bij het omdraaien in bed. Intussen is Honigmann vooral benieuwd naar de band tussen mens en dier. ‘Ik ben gewoon verliefd op haar’, zegt Hans over Missy, en je gelooft hem meteen.

Het is makkelijk om tijdens het kijken zelf ook verliefd te worden op de honden, bijvoorbeeld op de intens relaxte koningspoedel Utah, kameraad van het autistische jongetje Zeb. En anders wel op Mister, die dag en nacht waakt over oorlogsveteraan Trevor. Ook met zijn vriendin praat Trevor nauwelijks over de verschrikkingen die hij ‘ergens in Europa’ heeft meegemaakt. Aan Mister heeft hij het wél verteld, zo blijkt wanneer Honigmann – even respectvol en kalm als doelgericht – vanachter de camera blijft doorvragen. Misschien moet ze eens met Mister zelf gaan praten? ‘Probeer het. Hij vertelt niks, hoor.’

Op zulke momenten merk je goed dat Honigmann de tijd neemt voor haar (menselijke) protagonisten, dat ze steeds weer het geduld opbrengt om hen naar de juiste woorden te laten zoeken. Of anders wel voor lange close-ups van een aaiende hand of van de honden zelf, die daardoor ook echte hoofdpersonages worden. De camera is vaak op hondhoogte, bewegend met een souplesse die de menselijke personages moeten missen. Al vergis je je daar soms in: de 86-jarige Edith, blind sinds haar 13de, zet het in het park graag op een rennen met Belgische herder Makker.

Makker is Ediths zoveelste hond. Zoals elk huisdier verdwijnen hulphonden vroeg of laat uit het leven van hun baasje, al is het maar omdat ze te oud worden voor hun werk. De weemoed van dat onvermijdelijke afscheid sluimert voortdurend door de film, zoals wanneer Hans het beekje bezoekt waar hij de as van zijn vorige honden heeft uitgestrooid.

En toch gaat Buddy vooral over het diepe geluk dat deze dieren brengen. Aan het eind van de film voel je je bevoorrecht, dat je in anderhalf uur deelgenoot mocht worden van zo veel bijzondere (honden)levens.

Buddy

Documentaire

Regie Heddy Honigmann

86 min., in 30 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden