Recensie Jeune Femme ***

Het is geen straf om de onsympathieke Paula uit Jeune femme anderhalf uur lang te volgen


FILM RECENSIE Jeune femme Foto x

Sympathiek is ze niet, de 31-jarige Paula. Ze schreeuwt, beledigt, liegt, steelt, is hopeloos impulsief en onverstandig; een wandelend rampgebied waar je in het echte leven liever afstand van houdt. Toch is het helemaal geen straf om haar anderhalf uur lang te volgen in Jeune femme, het speelfilmdebuut van Léonor Serraille.

Er zijn verzachtende omstandigheden voor Paula’s gedrag. Ze is terecht boos op haar ex, die haar na een relatie van tien jaar ineens aan de kant heeft gezet. Ze woonde met hem in Mexico en nu is ze noodgedwongen terug in Parijs, een stad die ze zegt te haten. Paula (Laetitia Dosch) heeft niemand meer: van haar moeder is ze vervreemd geraakt, andere familie kent ze niet en vriendschappen onderhouden is niet haar sterkste kant. Ze moet het maar zien te redden, zonder dak boven haar hoofd.

Paula pakt het onhandig aan, maar misschien kan ze dat ook niet helpen. Regisseur-scenarist Serraille zegt het niet met zoveel woorden, maar laat in haar prettig onvoorspelbare portret wel doorschemeren dat Paula niet op alle vlakken even capabel is. Ze lijkt een concentratieprobleem te hebben, of een andere lichte stoornis. ‘Ik ben niet erg slim’, zegt Paula zelf. ‘Dat is oké, dat is het leven.’

Jeune femme

***

Drama

Regie Léonor Serraille.

Met Laetitia Dosch, Grégoire Monsaingeon, Souleymane Seye Ndiaye, Léonie Simiga.

97 min., in 20 zalen.

Het maakt haar als hoofdpersoon interessanter dan veel andere dolende jonge vrouwen in de cinema. Daar zijn er nogal wat van, de laatste jaren; het is een subgenre dat vaak draait om identiteitscrises en uitgestelde volwassenwording. Vooral de vergelijking met het eind vorig jaar uitgebrachte Britse drama Daphne dringt zich op. Ook daarin zwierf een roodharige, 31-jarige vrouw schijnbaar doelloos door een grote stad. Maar waar de intelligente, cynische Daphne met haar opgekropte woede moedwillig om zich heen trapte, is Paula eerder een slachtoffer van zichzelf.

Dit is geen sluwheid, maar onmacht. Rijzende ster Laetitia Dosch geeft het prachtig vorm: de felheid en de zwakte van een vrouw die alles ongewild net even anders doet dan anderen. Zo tastend en zoekend als Paula is, zo beheerst toont Serraille zich in haar soepel vertelde debuut. Soms is Jeune femme te vrijblijvend, het drama te particulier – maar steeds blijft Paula een boeiende, onuitstaanbare, vertederende heldin. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.