Het is een dynamisch en speels idee, maar soms lijken de dansers zelf de inhoud ook niet te begrijpen

Bij sommige stukken krijg je het gevoel dat de dansers de inhoud niet begrijpen. Ze hebben er geen greep op. De Algerijnse Nacera Belaza overtreft iedereen met haar minimalistische Humain.

Desired Constellation van Joeri Dubbe in 7EVEN.Beeld Alwin Poiana

Zeven choreografen die ieder rond de zeven minuten werk mogen maken, voor maximaal zeven dansers. Met het dansmanifest De 7 noodzakelijkheden van hun artistiek leiders als richtingaanwijzer: dat is het basisidee van 7EVEN, een voorstelling van Ballet National de Marseille en ICKAmsterdam, de twee gezelschappen van Emio Greco en Pieter C. Scholten.

De mannen hebben een belangrijke stempel op de Nederlandse dans gedrukt, dus het is leuk om te zien welke choreografen uit de volgende generatie zij naar voren schuiven.

De Israëlisch-Nederlandse Amos Ben-Tal maakt een vette knipoog naar dat 'heilige' dansmanifest, dat op elk punt begint met: 'Het is noodzakelijk voor mij om je te vertellen dat...'. Hij vertelt ons dat hij het belangrijk vindt ons te vertellen dat hij begint.

7EVEN (Julidans)

Dans ***

Door Ballet National de Marseille en ICK.
Met choreografieën van Amos Ben-Tal, Ayelen Parolin, Eric Minh Cuoung Castaing, Faustin Linyekula, Joeri Dubbe, Nacera Belaza en Ula Sickle.
5/7, Stadsschouwburg Amsterdam. Tournee vanaf 28/9. Van Belaza en Dubbe is in Julidans nog ander werk te zien.

Ben-Tal laat zijn dansers (hij gebruikt ze alle zeven) in vele combinaties een almaar groeiende zin onderzoeken: I / I am / I am sitting, enzovoorts. Het is een dynamisch, speels en gelaagd geheel, dat organisch eindigt met het verlaten ('escaping') van het podium.

Jammer genoeg krijg je bij sommige stukken het gevoel dat de dansers de inhoud net zomin begrijpen als wij. Ze hebben er geen greep op, waardoor een en ander gekunsteld overkomt en op afstand blijft. De Canadees-Poolse Ula Sickle stuurt twee paren als ongeleide projectielen rond. Het enige aardige is dat zij hun bewegingen ook 'terugspoelt'. Dan valt de selectiviteit van je geheugen op; hoe weinig herinner je je, hoeveel vergeet je? Ook het verhaal dat de Congolees Faustin Linyekula lijkt te willen vertellen over roots en eenzaamheid raakt niet, met drie dansers die vooral zeer met zichzelf bezig zijn.

Sommige ideeën zijn wel erg klein, zoals de exercitie met virtual-realitybrillen van Eric Minh Cuong Castaing of de bonk stotende energie die de dansers bij Ayelen Parolin vormen. Maar eenvoud leidt gelukkig ook tot pareltjes. De Nederlander Joeri Dubbe zet in Desired Constellation met dierenmaskers en simpele, ritmische bewegingen een vervreemdend, bijna sprookjesachtig beeld van het menselijk lichaam neer. De Algerijnse Nacera Belaza overtreft iedereen met haar minimalistische Humain.

Hierin verandert een horizontale rij bescheiden hupsende figuren gekleed in uniseks zwart langzaam in een kolkende cirkel, een gemeenschap van individuen die zich binnen de kring ook solistisch uitleven. Het is een prachtige transitie van object naar mens, van abstractie naar emotie. En een veelzijdige vertaling van het tweede punt van het manifest, dat gaat over samenwerking ensamenzijn in dans.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden