Recensie Nobuyuki Tsujii

Het is de Japanse pianist Nobuyuki Tsujii, zeg maar Nobu, om drama te doen ★★★☆☆

Het lukt hem niet met zijn Chopin-vertolkingen een gedenkwaardig recital te maken.

Beeld Giorgia Bertazzi

Aan de arm van een begeleider daalt Nobuyuki Tsujii, zeg maar Nobu, zondag de trap van het Amsterdamse Concertgebouw af. Als zijn linkerhand de rand van de piano heeft gevonden, maakt hij een diepe buiging. Dan wordt hij naar de kruk gedirigeerd. Hij voelt kort aan het toetsenbord om te weten waar hij zit, wiebelt wat, en voelt nog een laatste keer. Zijn hoofd schiet heen en waar in de openingsmaten van de Eerste ballade van Frédéric Chopin, die proto-impressionistische entree. Sluit je je ogen, dan zou je niet geloven dat Tsujii blind is.

Maar dat hij dat is, daar zijn de bezoekers van de eerbiedwaardige Meesterpianisten-serie zich zeker van bewust. ‘De blind geboren Japanse pianist’ stond in kapitalen op de poster. Cynische constatering: zijn handicap is tot uniek verkoopargument verheven. Positieve draai: het is óók inspirerend om te merken dat zo’n handicap Tsujii niet in de weg zit om op zo’n niveau te acteren.

Tsujii, 31 jaar, won in 2009 de beroemde Van Cliburn Competition. Hij treedt al sinds zijn 10de ook geregeld op met orkesten. Dirigent Valery Gergiev is fan. Zijn recital in het Concertgebouw bestaat geheel uit Chopin: voor de pauze de vier Ballades, daarna de Scherzi. Ook met goedwerkende ogen is het al knap als je de noten in tempo kunt spelen – zeker de scherzo’s vergen de nodige acrobatiek over de uitersten van het klavier. Tsujii’s coördinatie is echter verbluffend. Hij is op geen misslag te betrappen.

Maar we komen niet voor vlekkeloosheid. Wie van een dansante Chopin houdt, is bij Tsujii aan het verkeerde adres. Voor het instuderen wordt hij geholpen door assistenten, die zijn stukken opknippen, waarna hij ze uit het hoofd leert. Het aanbrengen van accenten, van cadans in zo’n 6/8ste maat van de Tweede ballade, schiet er een beetje bij in.

Duidelijk: het is hem om het drama te doen. Soms stokt het ritme en stopt hij abrupt. Hij trekt fel van leer, zonder dat de tonen soeperig worden. Dan is er ineens een wolkachtig akkoordblokje.

De scherzo’s (scherzo: het lichte deel binnen een sonate, daaruit losgewerkt door Chopin, die de spot dreef met de grap en uiterst wrange noten neerpende) liggen Tsujii beduidend beter. Presto con fuoco is zijn favoriete stand. Hij weet na de pauze meer variatie aan te brengen. Maar een echt gedenkwaardig recital wordt het niet.

Nobu Tsujii

Klassiek

★★★☆☆

Ballades en Scherzo’s van Chopin

15/12, Concertgebouw, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden