Serierecensie Mrs. Fletcher

Het is de dubbelheid die Mrs. Fletcher een van de sterkere series van dit jaar maakt ★★★★☆

Mrs.Fletcher bevat hilarische scènes met een alleenstaande moeder en haar postpuberende zoon in de hoofdrol. Maar juist door de diepere lagen hoort ze tot de betere series van het jaar.

Kathryn Hahn in Mrs. Fletcher

Sommige series duren lang en en hadden achteraf gezien bar weinig te bieden (we noemen geen namen), maar gelukkig zijn er ook series die kort, krachtig en rijk zijn. Mrs. Fletcher, dat net zo lang duurt als Martin Scorseses nieuwe film The Irishman, is er zo een.

In zeven afleveringen van een half uur laat bedenker en schrijver Tom Perrotta (The Leftovers, Little Children) zijn licht schijnen over de gescheiden Eve (Kathryn Hahn) en haar 18-jarige zoon Brendan (Jackson White). Aan hun standaardleventje - kleine stad buiten New York, moeder werkt en zorgt; zoon, type populairste jongetje van de klas, hangt postpuberend de nietsnut uit - komt in aflevering 1 een eind: Brendan gaat studeren en laat zijn moeder met een legenestsyndroompje achter. Maar niet dan nadat zij heeft gehoord hoe een vriendinnetje Brendan een opwindend afscheid heeft gegeven, waarbij de jongen laat blijken de dialoogzinnen van een pornoacteur goed te beheersen.

Het verbaasde vraagteken op het gezicht van Eve is in die scène bij wijze van spreken zichtbaar, zoals Kathryn Hahn zich in de serie sowieso een grootmeester betoont in het opzetten van sprekende gezichten - let goed op wanneer ze voor het eerst een pornosite bezoekt.

De door zijn moeder iets te veel vertroetelde Brendan krijgt het op de universiteit niet makkelijk, met studiegenoten die zichtbaar verder (geëmancipeerder) zijn in hun denken over mannen, vrouwen en de wereld. Eve intussen besluit haar vrijgekomen tijd in te vullen door een schrijfcursus te gaan volgen, waar ook zij in contact komt met andere mensen dan ze tot nu toe in haar werk als directeur van een bejaardendagopvang gewend was. En o ja, naar aanleiding van die pijpscène van haar zoon, waarvan ze onvrijwillig auditief getuige was, gaat ze zichzelf dus ook wat onderricht geven met hulp van internetporno.

Kort gezegd: terwijl zoon leert dat vandaag de dag de omgangsteugels wat strakker (gelijkwaardiger, respectvoller) moeten, leert zijn moeder het tegenovergestelde. Dat leidt tot veel voor de hand liggende geestige scènes: Eve, die kijkend naar haar laptop over de vloer kronkelt; Brendan die in elk gezelschap erin slaagt de verkeerde opmerking op het verkeerde moment te maken. Alles mondt ten slotte uit in een geweldige en door zijn montage hilarische slotscène, waarvan hier beter maar niets verklapt kan worden, maar die een fraaie spiegeling is van de cruciale scène uit aflevering 1.

Maar Perrotta en zijn regisseurs (met opzet allemaal vrouwen) slagen erin ook een diepere laag aan te boren. Want wat Jackson White als Brendan en vooral de geweldig spelende Kathryn Hahn als Eve voortdurend uitstralen is: kijk eens hoe dapper ik me door mijn nieuwe eenzaamheid heen sla. Want dat zijn beiden in één klap geworden: eenzaam. Dat zet die hele komische pornolaag in een ander daglicht. En eigenlijk alles. Want neem de glimlach op het gezicht van Eve, wanneer ze na een geslaagde date (en even geslaagde seks) weer op straat staat en overal om zich heen gelukkige, vrolijke en kussende mensen ontwaart. Is dat wel echt een gelukzalige glimlach? Het is die dubbelheid die Mrs. Fletcher een van de sterkere series van dit jaar maakt.

Mrs. Fletcher

★★★★☆

Komedie, 2019, 7x30 min. Bedacht en geschreven door Tom Perrotta (naar zijn eigen roman), met o.a. Kathryn Hahn, Jackson White en Owen Teague. Te zien bij HBO (via Ziggo).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden