Het is de combinatie van absurdistisch kabaal en puntige pop die Claw Boys Claw zo bijzonder maakt

Gijsbert Kamer
Claw Boys Claw Beeld
Claw Boys ClawBeeld

Wie 35 jaar geleden bij het verschijnen van hun debuutalbum Shocking Shades Of.... niet alleen had voorspeld dat Claw Boys Claw nu nog actief zou zijn, maar ook dat de Amsterdamse gitaarband in 2018 een van zijn beste platen zou uitbrengen, zou vooral door voorman Peter te Bos hard zijn uitgelachen.

Toch is het wonderlijk getitelde album It's Not Me,The Horse Is Not Me/Part 1 een van de beste platen van de ooit als Nederlandse garage-goden onthaalde band. De schreeuwerige garagerock heeft Claw Boys Claw nooit helemaal achter zich gelaten, maar zanger Peter te Bos kan - zo weten we zeker sinds de hit Rosie (1992) - ook gewoon mooi zingen.

It's Not Me, The Horse Is Not Me/Part 1 (****), pop
Claw Boys Claw, Butler/Bertus

En het is die combinatie van absurdistisch kabaal en puntige pop die Claw Boys Claw nu ook weer zo bijzonder maakt. Samen met het enige andere originele bandlid, gitarist John Cameron, heeft Te Bos een dertiental nummers gecomponeerd die een muzikale tocht maken van klein en lieflijk (Waiting For The Sun) via pubrock (Suck Up The Mountain) en psychedelisch dreinen (In A While) naar een slepende Nick Cave-blues (Fade) tot slot.

Heel fijne rock-'n-rollplaat van een band die nog net zo vitaal klinkt als ruim drie decennnia geleden.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden